Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Η θλίψη των πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά χρήσιμων μύθων.
1084 αναγνώστες
Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011
09:27

 Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι 

καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου 
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ 
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα 
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα 
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες 
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν 
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν 
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Μανώλης Αναγνωστάκης Νοέμβρης 1983

 

Οι  μύθοι μας προσφέρουν ιδεολογική και κοινωνική συνοχή. Μπορεί να διαφωνούμε στα επιμέρους, αλλά η πίστη μας στους ίδιους μύθους δημιουργεί το εξωτερικό πλαίσιο μεσα στο οποίο όλοι κινούμαστε.  

 

Κάθε κοινωνία χτίζει τους μύθους που έχει ανάγκη. Είναι ο μύθοι εκείνοι που νομιμοποιούν σε μια ασαφή ηθική και συναισθηματική σφαίρα συμπεριφορές και γενικευμένες πρακτικές.  Αυτό συνέβη και με την μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. Ο μύθος του ανυπότακτου λαού,  με το ελεύθερο φρόνημα και την ισχυρή βούληση, του βαθιά προσηλομένου στις ιδέες της Δημοκρατίας χτίστηκε αργά και σταθερά. Ακρογωνιαίος λίθος της μυθολογίας αυτής είναι το αφήγημα του Πολυτεχνείου.

Αφήγημα;   Γιατί;

Κανείς δεν αρνείται ότι έγινε η εξέγερση του Πολυτεχνείου και ότι συμπύκνωσε μια ανομολόγητη συμπυκνωμένη επιθυμία για περισσότερη ελευθερία, για μια επαναπροσέγγιση της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας με όρους διαφορετικούς απ ότι την είχαμε ζήσει πριν την Χούντα.

Αυτό που αμφισβητείται είναι η ισορροπημένη και  χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς σχέση μας με το γεγονός.  Όταν αυτή απουσιάζει  ξεκινάει αμέσως το χτίσιμο ενός αφηγήματος, ενός μύθου δηλαδή. 

Για  καταλάβουμε την απόσταση ανάμεσα  την πραγματικότητα που θρέφεται με τους μύθους και το πραγματικό γεγονός  σας παραθέτω τα λόγια που έγραψε προχθές ο φίλος Πάνος Ε.  απο τη Θεσσαλονίκη που συμμετείχε ενεργά στο Πολυτεχνείο της συμπρωτέυουσας και πλήρωσε για αυτό.  

...αποφεύγω εδώ και χρόνια να μιλώ για γεγονότα της περιόδου εκείνης. Γιατί έχουν τόσο "ξεχειλώσει" που η όποια αξία τους χάνεται, ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές. Δεν είναι τυχαίο που τα περισσότερα δημοσιεύματα όχι μόνον στο τύπο, αλλά και σε αναρτήσεις στο fb θεωρούν την "γενιά του Πολυτεχνείου" ως τον κύριο υπαίτιο της σημερινής παρακμής.
Μόλις άνοιξα σήμερα το πρωί το fb η πρώτη ανάρτηση που είδα ήταν ενός νέου που έγραφε: "Η γενιά του Πολυτεχνείου κατάστρεψε τις προοπτικές της γενιάς μου".
Αναρωτιέμαι μήπως έχει ως ένα βαθμό δίκαιο. Σκέφθηκα να του απαντήσω, πως μπορείς όμως με λίγες λέξεις να του περιγράψεις την ελληνική τραγωδία των τελευταίων 50 ετών? Ότι αν υπάρχει "γενιά του Πολυτεχνείου", αυτή είναι υποσύνολο μιάς άλλης γενιάς, της "γενιάς της δικτατορίας". Ότι η αναμόχλευση του κοινωνικού βυθού που έγινε την περίοδο της δικτατορίας έφερε στην επιφάνεια μια ασπόνδυλη κατηγορία ανθρώπων, που με τεράστια ευκολία από χειροκροτητές της χούντας μεταμορφώθηκαν σε οπαδούς της όποιας εξουσίας, νεοδημοκρατικής, πασοκικής ή αριστερής. Και οι οποίοι ήταν πρόθυμοι με την μέγιστη ευκολία να ρίξουν το ανάθεμα σε οποιαδήποτε φωνή σύνεσης και ορθολογισμού!
Οι ίδιες ακριβώς σκέψεις σίγουρα θα υπήρχαν και στο μυαλό του Μανώλη (επεξ.Αναγνωστάκη). Το 1983 ήταν όμως η εποχή της ακραίας καπήλευσης των γεγονότων, με τον τότε υπουργό Νέας Γενιάς κ. Λαλιώτη να εξαγγέλει 17ήμερους εορτασμούς. Εμείς τότε στη Θεσσαλονίκη αποφασίσαμε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε, ότι δεν μπορούμε να αφήσουμε να παραποιούνται τα γεγονότα εκείνα από πολιτικές σκοπιμότητες, ότι πρέπει να προστατεύσουμε τους τότε αγώνες μας από κάθε διάθεση καπηλείας. Ύστερα από διαδοχικές συναντήσεις καταλήξαμε σε μιά κοινή, δημόσια ΔΗΛΩΣΗ.
Όταν είδαμε τις υπογραφές που συγκεντρώσαμε από την πλειοψηφία των πρωταγωνιστών της περιόδου εκείνης, με έκπληξη διαπιστώσαμε πόσο εύκολα συγκλίναμε σε μία κοινή θέση-τοποθέτηση τόσοι πολλοί. Χωρίς να αποτελέσει εμπόδιο ούτε η διαφορετική πολιτική μας άποψη, ούτε η απόσταση -χρονική και κυριολεκτική, ούτε οι διαφορετικές ζωές που πλέον ζούσαμε. Η τόσο απλή επαναβεβαίωση ότι «υπάρχει κοινός παρονομαστής τελικά» για αυτούς που είχαν βιωματική εμπειρία, μας έδωσε μεγάλη χαρά και ικανοποίηση. Ήταν η πρώτη φορά που ένα σημαντικό μέρος των πρωταγωνιστών εκείνης της περιόδου αποκτούσε –πέρα από τις όποιες πολιτικές τους διαφορές- μια κοινή πολιτική έκφραση και το απολάμβανε. 
Τότε ο Μανώλης μας συμπλήρωσε με τους στίχους του.

Το περιστατικό της σημαίας του Πολυτεχνείου, που κουβαριασμένη απήγαγε ένας θλιβερός νεολαίος και οι  ρηχοί  επίκαιροι συσχετισμοί  με το σήμερα, τους οποίους ανακαλύπτουν οι πολιτικοί αρχηγοί και τα κόμματα,  επιβεβαιώνουν την άποψη ότι εκτός απο υλικά αγαθά υπερκαταναλώσαμε μύθους που με μεγάλη ευκολία διογκώσαμε.  Έλαβε χώρα μια  ιδεολογική μόχλευση στο όνομα της Δημοκρατίας που κατέληξε ενάντιά της.

Γιαυτό και οι στίχοι του μακαρίτη πια Μανώλη Αναγνωστάκη  φαντάζουν τραγικά επίκαιροι.

Μαικήνας

 

Σχόλια

19/11 11:30  bartok
Τόσο προφανή που κανονικά δεν θα' πρεπε να καν τα συζητάμε. Κι όμως...
Με αυτά που διαβάζω σε παρακείμενα blog περί "συνομωσιών" για να διαλύσουν την Ελλάδα (συμπτωματικά τα ίδια περίπου έλεγε ο Πανίκας Ψωμιάδης πριν λίγο στο καρατζαφεροκάναλο), βλέπω ότι έχουμε ακόμα δρόμο δύσβατο και πολύ...
Το μόνο ίσως καλό: Καθ' ότι οι περισσότεροι που διακονούν, αλλά και πιστεύουν τέτοιες απόψεις είναι κλασικοί "τζάμπα μάγκες" *μεταπολιτευτικής κοπής), ίσως δίνει την δυνατότητα στους όποιους εχέφρονες να προσπαθήσυον να περισώσουν ότι μπορεί να περισωθεί.
19/11 19:28  σεβαστη
Είναι Ο Αναγνωστάκης.
Τι σε έκανε να το αντιγράψεις με το πολυτονικο;
20/11 01:23  Μαικήνας
Σεβαστή
Δεν εγινε απο επιλογή. Απλά το βρήκα έτσι και το αντέγραψα , αν και ο Μανώλης Αναγνωστάκης τον οποίο ήξερα ελάχιστα δεν νομίζω ότι θα είχε ιδεολογική άποψη εναντια στους τόνους. Ετσι πιστεύω.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις