Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Το όνειρο της ανάπτυξης και ο ποιητής σύντροφος Μαγιακόφσκι.
861 αναγνώστες
Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011
11:45

 Εβδομάδες τώρα ακούμε για τα ευρωομόλογα και το σκληρό παιχνίδι που παίζεται στην ευρωπαϊκή και διεθνή σκακιέρα. Ναι μεν η έκδοση ευρωομολόγου μπορεί να αποτελέσει λύση, προσωρινή ίσως, το ίδιο και η επέκταση των εγγυήσεων έναντι μελλοντικής "χασούρας" για τους ομολογιούχους, αλλά κανένα απο τα παραπάνω δεν απαντάει στα εύλογα ερωτήματα:  

Ερώτημα πρώτο:   Έχουμε αντιληφθεί ότι το παγκόσμιο χρέος είναι περίπου το 310% του Ακαθάριστου προϊόντος της Παγκόσμιας οικονομίας; Που σημαίνει ότι έχει δημιουργηθεί λογιστικό  χρήμα όχι πραγματικό και θεωρητικά αν πάνε όλοι στην μπάνκα να το εισπράξουν, οι 2 στους 3 δεν θα πάρουν τίποτε.

Ερώτημα δεύτερο: ΄Εχουμε αντιληφθεί ότι ακόμα και αν κοπεί χρήμα και πέσει όλο στην αγορά στην πραγματικότητα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με πληθωρισμό;  Ή εναλλακτικά με απομείωση των αξιών που θα απορροφά τον πληθωρισμό αλλά θα μειώνει την αγοραστική δύναμη.  Η  φτώχεια και η λιτότητα είναι περίπου μονόδρομος. Η διαχείρισή τους όμως όχι.

Ερώτημα τρίτο: Έχουμε αντιληφθεί ότι σε περιβάλλον όπως το παραπάνω οι πιέσεις αυξάνονται και  οι ανταγωνισμοί πάσης φύσεως αυξάνονται. Θα επιβιώσει αυτός που θα αντέξει περισσότερο, όχι τρώγοντας τα αποθέματά του αλλά αυτός που μπορεί να δημιουργήσει φρέσκο χρήμα με δημιουργία και φρέσκες ιδέες που είναι τα προαπαιτούμενα της ανάπτυξης.

Μα θα μου πείτε όλοι φωνάζουμε για ανάπτυξη. Το λέμε αλλά δεν το εννούμε. Παραμένουμε φοβικοί και καχύποτοι επειδή συνειδητοπούμε ολοένα και περισσότερο   ότι ανάπτυξη σημαίνει ιδιωτική πρωτοβουλία. Προφανώς είμαστε βαθιά σοσιαλιστικός λαός.

Με αιρετική διάθεση  αλλά και τόλμη  παραφράζοντας τον στίχο του Μαγιακόφσκι (απο το ποίημά του Ξελασπώνοντας το μέλλον)  που λέει  "Το μέλλον δεν θάρθει απο μόνο του έτσι νέτο σκέτο αν δεν πάρουμε μέτρα εμείς" ,  ας αντικαταστήσουμε το μέλλον με την λέξη ανάπτυξη.

Πηγαίνοντας ακόμα πιο  πέρα την ιερόσυλη αντικατάσταση, σας δίνω την δεύτερη στροφή  με τις λέξεις αλλαγμένες.


Η ανάπτυξη  δεν είναι μια βασιλοπούλα 
του παραμυθιού που λες 
για να την ονειρεύεσαι τις νυχτιές 
μέτρησε καλοσκέψου σημάδεψε 
και τράβα βήματα τα βήματα 
έστω και πάνω σε μικροζητήματα

Αυτά τα μικροζητήματα, αυτές οι μικρές καθημερινές αγκυλώσεις που διάσπαρτες σε όλες τις δομές της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και σε μυαλά, εμποδίζουν ή έστω δυσκολεύουν αφάνταστα κάθε προσπάθεια που θα μπορουσε να βγάλει καινούργιο χρήμα, να δημιουργήσει θέσεις εργασίας και να παράξει φορολογητέα ύλη. Αρκεί να  αφεθεί να υπάρξει.

Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν.  Καλά τα ευρωομόλογα, καλά τα Ταμεία Χρ. Σταθερότητας, αλλά χωρίς ανάπτυξη δηλαδή  χωρίς δημιουργία και διαφορετικές λογικές, χωρίς προσπάθεια βήμα βήμα,  θα συνεχίζουμε να πληρώνουμε ακριβά την πομαντική και ουτοπική εμμονή μας στον αρχικό  στίχο του Μαγιακόφσκι "Η κομμούνα δεν είναι μια βασιλοπούλα του παραμυθιού που λές, για να την ονειρεύεσαι τις νυχτιές"

Τα όνειρα μας στοίχισαν ακριβά. Ο δε Μαγιακόφσκι αυτοκτόνησε όταν άρχισε να βλέπει την  διάψευση των δικών του ονείρων το 1930.

Ευτυχώς όμως τα άτομα αυτοκτονούν, οι κοινωνίες όχι.

Λέτε η ελληνική να είναι η εξαίρεση;

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

Σχόλια

04/12 13:20  cornelsen
Και οι πόλεμοι είναι μια μορφή κοινωνικής αυτοκτονίας Μαικήνα.
Στην Ελλάδα ζήσαμε τα τελευταία 60 χρόνια πιστεύοντας ότι οι πόλεμοι και οι κρίσεις είχαν ξεπεραστεί μέσα από έναν "νέο" καπιταλισμό.
Δυστυχώς ξυπνάμε από ένα ευχάριστο όνειρο σε μια άγρια πραγματικότητα...

"Η καπιταλιστική διαχείριση της κρίσης επικεντρώθηκε στην επιστροφή του κράτους και στην υπεροχή της πολιτικής έναντι της οικονομίας. Τελικά, γύρω από το δημόσιο χρέος, θα κλιμακωθούν όλες οι συγκρούσεις, πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές στα επόμενα χρόνια."
Το παγκόσμιο δημόσιο χρέος, του Γ. Σταθάκη
http://cornel.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=34443&blid=95
04/12 18:56  nhad
Στο μανιφέστο των φουτουριστών "ένα χαστούκι στο δημόσιο γούστο", ο Μαγιακόφσκι και οι λοιποί ζητούσαν "να πεταχτεί ο Πούσκιν, ο Τολστόι και ο Ντοστογιέφσκι έξω από το τραίνο της νεωτερικότητας". Η επιθετική τους γλώσσα ταίριαζε και ίσως εξέθρεψε το νέο αυταρχισμό που ερχόταν. Δε ξέρω, αλλά αυτοί οι ρομαντικοί που θεοποιήθηκαν αργότερα (μαζί με άλλους σαν τον Τσε Γκεβάρα που πρόλαβαν να αφήσουν γεύση από το πώς αντιλαμβάνονταν το σεβασμό στον άνθρωπο) μου προκαλούν ρίγος.
04/12 20:50  Μαικήνας
ΝΗΑD Ένα απο τα πρώτα επαναστατικά βιβλία των εφηβικών μου χρόνων ήταν "η επανάσταση στην Κούβα" του Τσε. Tοτε γοητέυτηκα. Μεγάλος πια και χωρίς παρωπίδες είδα και την άλλη όψη. Εμαθα για τον ζήλο που επεδείκνυε ο Τσε όταν σαν επι κεφαλής των φυλακών του νέου καθεστώτος επέβλεψε την εξόντωση των στελεχών του παλιού καθεστώτος Μπατίστα. Τα νούμερα ποικίλουν. Η πείρα με εχει διδάξει οτι σε αυτές της ιστορίες δεν υπάρχει επαναστατική αγνότητα παρά μόνο βία, συχνά υπέρμετρη και αυτοεπιβεβαιωμένη. Οι ρομαντικοί συχνά είναι οι πιο φρικτοί.
05/12 08:41  cornelsen
Προφανώς δεν μπορείτε -και δεν μπορούμε- να κατανοήσουμε την επαναστατική βία.
Διαβάστε και πάλι λίγο την Ιστορία τής εποχής -μην αμφιβάλλετε ότι αυτή την καθαρτική βία μπορεί να την δούμε κι εμείς.
Μπορείτε να φανταστείτε πόσων αιώνων καταπίεση "έσβηναν" με αυτόν τον τρόπο οι εξεγερμένες μάζες;
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις