Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Η άκοπη Δημοκρατία και η άχρηστη εργασία
972 αναγνώστες
Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011
22:27

      Η άκοπη δημοκρατία και η άχρηστη εργασία

 

Άχρηστη εργασία;  Ακούγεται περίεργα.  Θυμίζει λίγο  τις σκηνές με τους φυλακισμένους μιας άλλης εποχής που σπάγανε πέτρες για να μην μένουν άπραγοι.  Εκεί τα καταναγκαστικά έργα ήταν μέρος της τιμωρίας. Το παραγόμενο αποτέλεσμα μηδενικό.

Ο κατάδικος  στο τέλος της ημέρας κατάκοπος γύριζε πίσω στο κελί του. Προφανώς είχε δουλέψει και σκληρά μάλιστα.

 

Στα καθ’  ημάς τώρα. Η διόγκωση του Δημοσίου στηρίχτηκε στην ιδέα της άχρηστης εργασίας. Που σημαίνει ότι, πέρα απο τη βολική φιλολογία περταν σαν ﷽﷽ροβαλιολικά της εργασάθση ι κοπριτών και άλλα τέτοια, υπταν σαν ﷽﷽ροβαλιολικά της εργασάθση άρχει μια μεγάλη ομάδα που δουλεύει, δηλαδή κουράζεται αλλά δεν παράγει επειδή απλούστατα ο σχεδιασμός της εργασιας ήταν η τελευταία προτεραιότητα των σχεδιαστών του συστήματος. Δηλαδή των πολιτικών και των κομμάτων.

Αυτό που προείχε ήταν η ικανοποίηση του πάγιου αιτήματος των ψηφοφόρων για εργασία. Το δικαίωμα στην εργασία επεβλήθη του λογικού προαπαιτούμενου, η εργασια αυτή να είναι αναγκαία, παραγωγική και ανταποδοτική. Με το “βάθεμα” της δημοκρατίας εισήχθησαν και άλλα κριτήρια αναφορικά με τα χαρακτηριστικά της εργασίας. Ετσι η ποιοτική αξιολόγηση θεωρήθηκε ύποπτη, η εργασία έπρεπε να  είναι τυποποιημένη όσον αφορά το χρόνο και την ένταση, λες και δεν υπάρχουν περίοδοι που είναι αναγκαία η εντατικοποίση του ρυθμού προκειμένου να καλυφθούν οι απαιτήσεις. Υπήρχαν όμως απαιτήσεις; Υπήρχαν, εμείς όμως φερόμαστε σαν να μην υπήρχαν. Ο χρόνος του Δημοσίου ήταν άλλος απο τον χς ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ζουν αφειδτ δριδάκις εθση ρόνο της πραγματικής ζωής.

 

Το πρόβλημα με την αξιολόγηση των εργαζομένων, που προτάθηκε σαν η αναγκαία τομή, ήταν  και  είναι ότι δεν απαντά στο πρόβλημα της βέλτιστης διαδικασίας παραγωγής και εργασίας. Μεταθέτει την ευθύνη στον υπάλληλο απαλάσσοντας κάποιους άλλους (ποιούς άραγε)από την ευθύνη της αξιολόγησης του συνολικά παραγόμενου αποτελέσματος. Προσωποποιεί δηλαδή το πρόβλημα χωρίς να απαντήσει στο υπέρτερο πρόβλημα του παράλογου σχεδιασμού. Αν λόγου χάριν απαιτείται μια σφραγίδα σε κάποια φάση της διαδικαστων.﷽﷽﷽﷽﷽﷽κομμι η άχρηστη εργασάθση ίας ο μεν υπάλληλος που βάζει απανωτά σφραγίδες κουράζεται και αισθάνεται ότι κάτι κάνει,  η δε διαδικασία επιβραδύνεται και  με αποτέλεσμα να προκαλούνται άλλα προβλήματα. Εδώ φυσικά ανοίγει το παράθυρο για την είσοδο άλλων κακών (διαφθορά, λάδωμα σαν αναγκαίο κακό και ούτω κάθ΄ εξής).

Αυτό πολύ απλά είναι η άχρηστη εργασία.

 

Η χώρα μας πληρώνει και θα πληρώσει ακόμα πιο πολύ το παράδοξο του υπαλλήλου που προσφέρει άχρηστη εργασία. Η άχρηστη εργασία ήταν απότοκο της άκοπης Δημοκρατίας. Μιας Δημοκρατίας που στο όνομα της λαϊκής επιταγής σύρθηκε στην άνευ προϋποθέσεων παραχώρηση προνομίων, επιδομάτων κ άλλων παρόμοιων βυθίζοντας την οικονομία στο καθοδικό σπιράλ του αυξανόμενου δανεισμού χάριν της συνέχισης των πολιτικών αυτών πρακτικών .

Η κοινωνική συνοχή αποτέλεσε για πολλούς πολιτικούς το άλλοθι για να διορίζουν αφειδώς. Η συμπόνοια για την αγωνία του άνεργου έπαιρνε μορφή διόγκωσης των υπηρεσιών και εθισμού σε ύποτες πρακτικές.

 

Στην Ελλάδα δεν δίνουμε έμφαση στις διαδικασ Η συμπίες αλλά στις δομές. Οταν έχουμε ένα πρόβλημα δεν κοιτάμε να το λύσουμε με αναδιάταξη του υπάρχοντος δυναμικού,  παρά φιάχνουμε μια καινούργια υπηρεσία. Ετσι κατέληξε ο δημοσιος τομέας να μοιάζει με τα παλιά αγροτόσπιτα που ήσαν άθροισμα παρατεταγμένων χωριστών δωματίων που είχαν φιαχτεί ανάλογα με τις ανάγκες και τα διαθέσιμα μέσα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Η έννοια της εσωτερικής συνοχής του κ Η συμπτίσματος δεν υπήρχε.  Μόνο στο μυαλό των ανθρώπων που το κατοικούσαν,  το εβλεπαν σαν ολότητα και το αγαπούσαν αφού ήταν το σπίτι τους. 

Ετσι η εργασία απο μια ηθική επιταγή και αγαθό μιας συντεταγμένης κοινωνίας έγινε μονομερής απαίτηση αλλά και δέλεαρ με σκοπό την οικοδόμηση μιας αμοιβαία επωφελούς σχέσης.  Διότι όπου υπάρχουν πτε ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ιακιωμάτων έιτε σε πε΄ Η συμπάτρωνες υπάρχουν και πελτε ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ιακιωμάτων έιτε σε πε΄ Η συμπάτες, και το αντίστροφο .

 

Έτσι αντάμα προχώρησαν η άχρηστη εργασία και η άκοπη δημοκρατία.  Κι αν κάτι τρομάζει είναι η κατάρρευση αυτού του ιδιότυπου κοινωνικού συβολαίου μεταξύ πολιτικών και ψηφοφόρων εξαιτίας των χρεών των ελλειμμάτων και της μειωμένης ανταγωνιστικότητας.

Μην ξεχνάμε τε ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ιακιωμάτων έιτε σε πε΄ Η συμπ ότι η Δημοκρατία σαν πολίτευμα του μέτρου είναι άριστο. Ο πληθωρισμός της όμως είτε σε επίπεδο δικαιωμάτων  είτε σε επίπεδο οικονομίας φέρνει άλλα δεινά.  Είθε να μην τα δούμε.  

Γιώργος Λιγνός

 

 

Σχόλια

07/12 00:19  favlos
Πρόβλημα αξιολόγησης,χρόνος δημοσίου διαφορετικός,πρόταξη δικαιώματος στην άχρηστη εργασία,εργασία ως μονομερής απαίτηση,πληθωρισμός δικαιωμάτων και πολλά ακόμα,εξαιρετικά και πυκνά.

Έκπληξη και συγχαρητήρια!
07/12 00:21  nhad
Αγαπητέ Μαικήνα, και αυτό το άρθρο σου είναι εξαιρετικό. Κάθε παράγραφος που γεννούσε χίλιες σκέψεις και αναμνήσεις από την Ελλάδα και από χώρες μακρινές. Θα ήθελα να το σχολιάσω αναλυτικά, αλλά πού χρόνος.
07/12 13:07  cornelsen

1. "Greece has one of the lowest rates of public employment among OECD countries, with general government employing just 7.9% of the total labour force in 2008. This is a slight increase from 2000, when the rate was 6.8%. Across the OECD area, the share of government employment ranges from 6.7% to 29.3%, with an average of 15%."
http://www.oecd.org/dataoecd/60/3/48214177.pdf

2. Δισεκατομμύρια εργατοώρες σπαταλώνται ετησίως σε άχρηστη εργασία σε όλο τον κόσμο: αστυνομικοί, γραφιάδες ΔΥ, στρατιωτικοί, πλασιέ εταιρειών, διαφημιστές, διευθυντές (CEO κλπ παράσιτα), πολιτικοί, εισοδηματίες, έμποροι, μεσάζοντες κ.ά.
Για την ανθρώπινη κοινωνία οι παραπάνω ασχολίες είναι άχρηστες. Για τον καπιταλισμό όμως χρησιμότατες.
07/12 23:30  bartok
@ cornelsen
Δηλαδή αν κατάλαβα, διαφωνείτε με την ανάλυση της ανάρτησης;
Η "αντικειμενικότητα" της αναφοράς στα στοιχεία του ΟΑΣΑ, μάλλον παρακάμπτει τα όσα το άρθρο θίγει... Και θίγει πράγματα που όλοι ξέρουμε ότι συμβαίνουν!
Σε αυτό το πλαίσιο διαβάζω έγω και τα καταληκτικά περί "καπιταλισμού" και τί είναι χρήσιμο και άχρηστο εντός του. Κανείς δε λέει ότι εκεί "όλα είναι αγγελικά" και νομίζω ούτε το συγκεκριμένο άρθρο, που αλλού στοχεύει.
08/12 12:47  cornelsen
Bartok ανέφερα τα στοιχεία τού ΟΟΣΑ επειδή έχω βαρεθεί να ακούω την προπαγάνδα περί του μεγάλου αριθμού ΔΥ στην Ελλάδα (15η στην ευρωζώνη σε αναλογία πληθυσμού). Όπως βλέπεις τα επίσημα –συγκριτικά- στοιχεία δεν συμφωνούν με την προπαγάνδα αυτή.

Στο προκείμενο. Είναι άχρηστη η εργασία που προσφέρει ο γιατρός, το νοσηλευτικό προσωπικό ή οι γραφείς στα Νοσοκομεία; Είναι άχρηστη η εργασία του εκπαιδευτικού; Μπορεί να κινηθεί ο κρατικός μηχανισμός χωρίς εφοριακούς ή υπαλλήλους τής κεντρικής διοίκησης; Μπορεί να λειτουργήσει η τοπική κοινωνία χωρίς υπαλλήλους των ΟΤΑ; Μπορείς να μου πεις πως θα εισπραχθούν οι ασφαλιστικές εισφορές και πως θα εξυπηρετηθούν οι ασφαλισμένοι των ασφ/κών Ταμείων (δεν θα ήθελες να είσαι με τίποτε στη θέση ενός υπαλλήλου του ΙΚΑ που εργάζεται στις Συναλλαγές); Ποιος θα προστατεύει τους επιχειρηματίες και την κυβέρνησή τους αν αύριο το πρωί δεν υπάρχουν αστυνομικοί, στρατιωτικοί και δικαστήρια;

Η δημοκρατία μας έχει τα χάλια της επειδή διορίστηκαν κάποιες χιλιάδες ΔΥ από το παράθυρο (φυσικά δεν συμφωνώ με την αναξιοκρατία) ή επειδή ο ελληνικός καπιταλισμός έχει ανάγκη ΑΥΤΗΝ την δημοκρατία και ΑΥΤΟΝ τον κρατικό μηχανισμό; Αν απαντήσεις στο απλό ερώτημα «ποιόν βολεύει η ανυπαρξία περιουσιολογίου» θα δικαιολογήσεις την Αλλγκεμάινε Τσάιτουνγκ που έγραφε: «Στην Ελλάδα υπάρχει μόνο μια περιορισμένη δημοκρατία. Ο ελληνικός λαός μπορεί να εκλέγει όποιον θέλει αλλά δεν μπορεί να αλλάξει οτιδήποτε».

Για την κοινωνικά αναγκαία εργασία στο http://cornel.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=33387&blid=95
08/12 20:04  Μαικήνας
Cornelsen Το κείμενό μου δεν ταυτίζει με το χαρακτηρισμό άχρηστη εργασία συγκεκριμενες ομάδες υπαλλήλων, Αυτό [που προσπάθησα να δείξω είναι πως όταν διογκώνεται μια αναγκαία υπηρεσία με μοναδικό γνώμονα να αποροφηθούν άνεγοι δεν λύνουμε το πρόβλημα παρα προσωρινά. Θεωρώ ότι τα κόμματα εξουσιας εχτισαν την εξουσια τους εξασφαλίζοντας στους ψηφοφόρους τους στην αρχή δουλειά και αργότερα δουλειά χωρίς απαιτήσεις αξιολόγησης και αργότερα με επιδοματικές λογικές εως και πλαστές υπερωρίες.. Στην ουσια υπονόμευαν το υπέρτερο αγαθό που ήταν η βέλτιστη διαχείριση του δημόσιου πλουτου. Και φυσικά στο γύρισμα πάνω αντιμετωπίζουν συλλήβδην όλους τους υπαλλήλους σαν συνειδητά τεμπεληδες και άχρηστους. Γιαυτό και μιλησα για τον κάματο του υπαλλήλου που εκτελεί αχρηστη εργασία. Δεν είναι ο ίδιος άχρηστος αλλά η εργασάι που κανει συχνά δεν χρειάζεται ούτε εξασφαλίζει το βέλτιστο αποτέλεσμα.
08/12 21:20  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Με το φίλο Cornelsen έχουμε ξεκινήσει συζήτηση, την οποία διέκοψα διότι δεν έβλεπα καμμία προοπτική συναίνεσης.
Θα τον αδικήσω, αλλά γράφω τι προσέλαβα από την οπτική του:
1. Επειδή υπάρχουν "μη αμέσως παραγωγικές" εργασίες, ΟΛΕΣ οι ΜΗ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ εργασίες νομιμοποιούνται.
2. Ως εκ τούτου δεν έχει νόημα καμμία προσπάθεια βελτιστοποίησης, ούτε καν η καταγραφή σπατάλης πόρων και αναζήτησης εναλλακτικών λύσεων.
09/12 14:38  cornelsen
Μαικήνα μιλάς για «αυθαίρετη διόγκωση υπηρεσιών». Δεν αποκλείω να υπάρχουν και τέτοιες δημόσιες υπηρεσίες. Όμως δεν αποδεικνύει κανείς πως το ελληνικό Δημόσιο είναι διογκωμένο σε αριθμό υπαλλήλων ή υπηρεσιών (με τέτοιες δικαιολογίες πάνε να κλείσουν μέχρι και το ΙΓΜΕ!). Τουλάχιστον σε σχέση με τον μέσο όρο τής ΕΕ. Αντιθέτως, αν εξαιρέσεις σώματα ασφαλείας και στρατιωτικούς (η αναλογία τους σε πληθυσμό είναι 70% πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ), οι υπηρεσίες έχουν συνήθως μικρότερο αριθμό ΔΥ από όσους προβλέπουν τα οργανογράμματά τους -και μια πρόσληψη δεν μπορεί να γίνει αν δεν υπάρχει κενή οργανική θέση. Δεν δείχνεις αλλά ΙΣΧΥΡΙΖΕΣΑΙ πως το Δημόσιο προσλάμβανε ΔΥ για να «κρυφτεί» η ανεργία. Αυτό που χρησιμοποιείς ως δεδομένο πρέπει πρώτα να αποδειχτεί.
Όμως θα συμφωνήσω μαζί σου πως υπάρχουν παράγοντες που απαξιώνουν την εργασία των ΔΥ μετατρέποντας την σε «κύλιση βράχων». Οι πολιτικές παρεμβάσεις στην διοίκηση, η έλλειψη μηχανοργάνωσης, η πολυνομία, η γραφειοκρατία, η κακοδιοίκηση, η κακή κατανομή του προσωπικού κ.α. Εδώ είναι που εγώ ισχυρίζομαι πως όλα αυτά γίνονται ηθελημένα από τους πολιτικούς –κυρίως- για να εξυπηρετήσουν τα επιχειρηματικά συμφέροντα και τον τρόπο λειτουργίας του ελληνικού καπιταλισμού.

Τριαντάφυλλε, δεν είναι αναγκαίο να συμφωνούμε (ή να συναινούμε) για να συζητάμε. Και εγώ συζητώ –έστω και έντονα- με ανθρώπους που έχουν κάτι να πουν. Προφανώς σε αυτούς συμπεριλαμβάνεσαι και εσύ και ο Μαικήνας. Πάντως στις δυο εκτιμήσεις σου (σημεία 1 και 2) που αναφέρεις κάνεις λάθος. Δεν είπα ποτέ ότι ο κρατικός μηχανισμός λειτουργεί σωστά. Αντιθέτως, ο μηχανισμός αυτός ενώ έχει πολύ ικανά στελέχη (μετά το 1995 οι περισσότερες προσλήψεις είναι αξιοκρατικές, ενώ το 57,3% των ΔΥ είναι πτυχιούχοι ΑΕΙ και ΤΕΙ -με το αντίστοιχο ποσοστό στον ιδιωτικό τομέα 37,7%) αλλά κάποιοι ΔΕΝ θέλουν να οργανωθεί σωστά και να δουλέψει αποτελεσματικά το κράτος.
Καλό Π-Σ-Κ σε όλους.
09/12 15:18  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Παραδείγματα από Αθλητικό Οργανισμό Δήμου, εις τον οποίο εθελοντικώς και αμισθί* υπηρέτησα επί 15ετία, έχοντας πριν πρωτοστατήσει στη δημιουργία του:
1. Επί μία 5ετία πριν και μία 5ετία μετά τη σύσταση του Οργανισμού υπήρχε ετήσια διοργάνωση "Αθλητικού Μήνα" σε πολλά αθλήματα και αθλοπαιδιές (Στίβο, Σκακί και Μπάσκετ, Βόλλεϊ,Ποδόσφαιρο), για παιδία ηλικιών από Δημοτικό έως Λύκειο. ΟΛΑ σε εθελοντική βάση και με παιδαγωγικό χαρακτήρα (π.χ. τα μεγαλύτερα παιδιά ήταν Διαιτητές στους αγώνες των μικρότερων)!
Θέλετε να μάθετε το κόστος όταν ο Οργανισμός (μειοψηφούντος του γράφοντος) ανέλαβε τη διοργάνωση με επαγγελματίες; Το σκάνδαλο με το κόστος προμήθειας των μεταλλίων;
2. Κάποια στιγμή ο γράφων πρότεινε πενιχρή αποζημίωση του προπονητή του συλλόγου με τμήμα Στίβου (πτυχιούχου ΤΕΦΑΑ και παλαιού πρωταθλητή), ώστε να προετοιμάζει = δίνει οδηγίες στους ήδη ΑΘΛΗΤΕΣ όλων των Συλλόγων για τις εισαγωγικές δικιμασίες στα ΤΕΦΑΑ. (Ο άνθρωπος το έκανε ήδη ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ σε όποιον/α πήγαινε).
Ωραία ιδέα είπανε και προσέλαβαν κάποιο για να χρεώνει (και να είναι ο άνθρωπος στο γήπεδο) 20 ώρες την εβδομάδα, ενώ η "πραγματική ζήτηση - ανάγκες" ήταν για 4 ώρες.
3. Όταν πλέον ο γράφων παραιτήθηκε <κάποτε> αηδιασμένος, καθιερώθηκε ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ για τα μέλη του Δ.Σ. του Οργανισμού και (παχυλότατη) ΑΜΟΙΒΗ για τον Πρόεδρό του.
4. Και πολλά άλλα... Η ως άνω διαδρομή περιλαμβάνει Δημοτικές Διακυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ+ΣΥΝ, και ΝΔ.
09/12 15:23  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Μια μικρογραφία του "πως φτάσαμε ως εδώ" και σκατά στα μούτρα του γράφοντος για το πως με τις "ωραίες ιδέες του" ουσιαστικώς δημιούργησε ένα ΤΕΡΑΣ.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις