Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Μου πήρε 30 χρόνια να καταλάβω τον ΜΑΡΞ. Τον Γκράουτσο βέβαια.
918 αναγνώστες
Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012
19:55

 


Χωνεύοντας ένα λουκούλιο γεύμα απο αυτά του 12ημέρου βρέθηκα να  περιδιαβαίνω στα κανάλια της τηλεορασης  άσκοπα και με  μειωμένες εγκεφαλικές λειτουργίες

Χωρίς να το καταλάβω κατέληξα να χαζεύω μια εκπομπή στο κανάλι της Βουλής για τους αδελφούς ΜΑΡΞ.  Στην αρχή αδιάφορα  είναι αλήθεια,  αφού άλλωστε η χώνεψη υπέσκαπτε την νοητική μου εγρήγορση. Ευτυχώς όμως που το κατάφερε  και μπόρεσα επιτέλους να δώ  ανεπηρέαστος απο ξεχασμένες θεωρίες ένα αφιέρωμα στους αδελφούς ΜΑΡΞ  διανθισμένο με αποσπάσματα απο τις ταινίες τους  και μια απο τις τελευταίες συνεντεύξεις του Γκράουτσο που πέθανε το 1977.

Την περίοδο εκείνη, μέσα στη λαύρα της μεταπολίτευσης  κανείς δεν ασχολήθηκε με το θάνατό του και το έργο των αδελφών Μαρξ. Δεν θυμάμαι να έγινε κανένα  post mortem αφιέρωμα ή έστω κάποια κριτική προσέγγιση. Η προοπτική της οικοδόμησης ενός διαφορετικού κόσμου δεν άφηνε χώρο  στα μυαλά μας   για την αναγνώριση της ανατρεπτικής σημασίας του χιούμορ.  Έτσι μετά απο 30 και κάτι χρόνια, εν έτι 2011, αποκαλύφθηκε μπροστά μου ένα ανατρεπτικό πνεύμα. Το πνεύμα του  Γκράουτσο ΜΑΡΞ!

Ο άλλος ΜΑΡΞ ο, σοβαρός, είχε πεί στην 11η θέση για τον Λουδοβίκο Φόϋερμπαχ: «Οι φιλόσοφοι το μόνο που κάνανε ήταν να ερμηνεύσουν τον κόσμο κατά διάφορους τρόπους. Αυτό που μετράει είναι να τον αλλάξουμε».  Έκτοτε εκατοντάδες χιλιάδες  διανοούμενοι προσπάθησαν να υπηρετήσουν την θέση αυτή.  Απο κοντά και  καλλιτέχνες, οι οποίοι προσπαθώντας να επιτύχουν την πραγμάτωση του δεύτερου σκέλους  της 11ης θέσης   αναζήτησαν τρόπους  έτσι ώστε η τέχνη τους να υπηρετήσει το σκοπό αυτό. Η θεωρίες και οι συζητήσεις για τη στρατευμένη τέχνη έδιναν κι έπαιρναν.  Η φόρμα και το περιεχόμενο, το σημαίνον και το σημαινόμενο συντρόφεψαν πολλούς εις βάρος της  απλής δυνατότητας  να γελάσουν αβίαστα. Το φίλτρο της κοινωνικής στόχευσης παραμόρφωνε ανηλεώς αυτό που αβίαστα η ψυχή ισως να μπορούσε να δει.

Η γοητευτική απειλή της ανατροπής, η  χωρίς προφανή πολιτικό και κοινωνικό στόχο αποδόμηση κόσμου είναι η βάση του χιούμορ.  Στρατευμένο χιούμορ δεν υπάρχει.  Κι αν προκαλεί γέλιο μια  σκωπτική αναφορά σε τρέχοντα πολιτικά γεγονότα ή ανθρώπους, τούτο γίνεται χάρις την θυμόσοφη διάθεση  που εμπεριέχει το χιούμορ. Η επισήμανση του γελοίου, είναι πιο πολύ κριτική μιας ενοχλητικής ανθρώπινης συμπεριφοράς  και λιγώτερο κριτική πολιτικής θέσης.

Το “επαρμένο δήθεν”,  η θανατερή τήρηση των κοινωνικών συμβάσεων, η κοινωνική και πολιτική αλαζονεία όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων  ήσαν πάντοτε αντικείμενο της ειρωνίας και του χιούμορ.

Το χιούμορ είναι εξ ορισμού ανατρεπτικό.  Ο Γκράουτσο ΜΑΡΞ  και αναφέρομαι σε αυτόν αφού κατα πώς φαίνεται αυτός ήταν ο θεωρητικός της ομάδας, δεν χρειαζόταν να έχει πολιτικό πρόταγμα για να μας κάνει να γελάσουμε. Δεν χρειαζομασταν τον Κάρολο για να γελάσουμε  μαζί με τον Γκράουτσο, τον Χάρπο και τον Τσίκο.  Η σχεδόν σουρεαλιστική τους ματιά,  με τις απίθανες ανατροπές, με τα εξυπνα παιχνίδια του λόγου, η εξαιρετική κινηση των σωμάτων, η ευρηματική χρήση των ανθρώπινων τυπολογιών, όλα αυτά συνθέτουν μια ανοικτή και χωρίς στοχέυσεις προσέγγιση της πραγματικότητας.  Οι αδελφοί Μαρξ το πετύχαιναν κι ας μην στόχευαν στην περιβόητη αλλαγή του κόσμου. Ο κόσμος όμως έτσι κι αλλιώς άλλαζει καθε φορά που  πηγαίοι κωμικοί καλλιτέχνες βρίσκουν το δρόμο για την ψυχή του κοινού.  Κωμικοί σαν τους αδελφούς Μαρξ, τον Τσάρλι Τσάπλιν, Μελ Μπρουκς και Τζιν Γουάϊλντερ αλλά και  Βασίλη Λογοθετίδη, Θαναση Βέγγο -για να μνημονεύσουμε και τους δικούς μας-  που γκρεμίζουν τα στεγανά της σύμβασης και της προβλεψιμότητας της ζωής.

Είμαι ειλικρινά ευγνώμων στο διοικητικό επιτελείο της Βουλής  που με βοήθησε να προβώ σε αυτή τη μικρή συγκριτική προσέγγιση της φιλοσοφίας του Γκράουτσο και του Κάρολου.  Άξιος ο μισθός τους και οι δαπάνες του σταθμού αυτού, που μόνο ιδιόρυθμοι τηλεθεατές βλέπουν.

Μαικήνας

 
Σχόλια

12/01 21:35  nhad
Αναφερθήκατε σε δυο μεγάλες μου αγάπες: Τον Γράουτσο και μερικές εκπομπές του καναλιού της Βουλής. Με τον Κάρολο δεν είχα ποτέ σχέση.

Δείτε μερικά από αυτά που έχει πει ή γράψει ο Groucho:
http://en.wikiquote.org/wiki/Groucho_Marx
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις