Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Ας μιλήσουμε για πολιτισμό λοιπόν."Γιατί μαθαίνουμε μουσική;" αρθρο του Μαικήνα στο ΤAR
985 αναγνώστες
Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012
22:34

Η πιανίστρια συγγραφέας και παιδαγωγός  Εφη Αγραφιώτη σε άρθρο της δημοσιευμένο την Καθημερινή 17/12/2011 και στο TAR (http://www.tar.gr/content/content.php?id=3842)  με τίτλο “Πού μαθαίνουμε μουσική” επισημαίνει πολύ εύστοχα: «Οι χιλιάδες μαθητές μουσικής δεν ακούν μουσική, δεν ξέρουν τί μαθαίνουν, δεν μετέχουν σχεδόν ποτέ στη συναυλιακή μέθεξη, δεν προσέρχονται παρά σε ωδειακές συναυλίες-ασκήσεις επειδή… πρέπει. Δεν διαθέτουν ίχνος χρόνου για να διαπιστώσουν το πώς υλοποιούνται οι κανόνες αισθητικής και αρμονίας που μαθαίνουν. Η μουσική όμως δεν διδάσκεται όπως η ξένη γλώσσα.»

Εύλογα αναρωτιέται κανείς πώς προκύπτει αυτή η απονέκρωση.

Παρόλο που συμφωνώ με την παραπάνω διατύπωση θα συμπλήρωνα,  πως και η ξένη γλώσσα αν δεν συνοδευτεί με νοήματα και σκέψεις δεν μαθαίνεται σωστά. Αν κάτι μου έμεινε από τη φοίτησή μου στην Αγγλική Φιλολογία Θεσσαλονίκης, δεν ήταν ο τίτλος της  «επάρκειας», που σου επέτρεπε να διδάσκεις νόμιμα, όσο ο κόσμος που ανοίχτηκε μπροστά μου μέσω των  μαθημάτων Αγγλικής και Αμερικάνικης λογοτεχνίας. Η επαφή με μία ξένη γλώσσα είναι επαφή με την κουλτούρα  και τη φιλοσοφία, δηλαδή τον τρόπο σκέψης, ενός άλλου λαού. Η γνωριμία με μία άλλη, νέα σε εμάς, αντίληψη του κόσμου είναι απο μόνη της ένας νέος κόσμος.   Ο Βιτκενστάιν είχε πει “η γλώσσα μου είναι τα όρια του κόσμου μου”.*

Αναλογιζόμενοι ότι η μουσική είναι γλώσσα, καταλαβαίνουμε τις προεκτάσεις…

Όμως μάθηση χωρίς συναισθηματική εγρήγορση δεν είναι τίποτε άλλο παρά παραγέμισμα του εγκεφάλου με α-νόητες πληροφορίες. Έτσι,το «γιατί μαθαίνουμε» είναι ένα σημαντικό ερώτημα. Η νοηματοδότηση της μαθησιακής διαδικασίας συναρτάται αφ΄ ενός με την χρηστική επιδίωξή της, (μαθαίνω κάτι επειδή το χρειάζομαι), αφ’ ετέρου με την ελευθερία που δίνει, διευρύνοντας  τον χώρο: νοητικό, ψυχικό και ίσως φυσικό (κοινωνικό), μέσα στον οποίο μπορείς να κινηθείς. Γνώσεις που δίνονται σαν πληροφορίες – σαν τούβλα – ακυρώνουν και  υπονομεύουν τον πραγματικό γνωσιακό τους χαρακτήρα, αυτόν που επιτρέπει την αξιοποίησή τους μέσα στην πραγματική ζωή. Εκεί δηλαδή  που αναδύονται τα συναισθήματα και εκεί που προκύπτουν τα πρακτικά και ηθικά ζητήματα.

Η διεύρυνση του εσωτερικού χώρου είναι συστατικό της ελευθερίας που κερδίζεται πόντο – πόντο. Η χαρά και η ικανοποίηση στην πραγματικότητα μεσολαβούν και σε κρατάνε μέσα στην διαδικασία. Η μουσική υπηρετεί την αξία αυτή ίσως καλύτερα από κάθε άλλο εργαλείο διαμόρφωσης και αγωγής. Το απελευθερωτικό άνοιγμα των οριζόντων πολύτιμο αντίβαρο στους πρακτικούς περιορισμούς της ζωής είναι το δώρο της.

Δεν είναι τυχαίο πως στα μουσικά σχολεία τα προβλήματα ακραίας παραβατικής συμπεριφοράς, που συνήθως έρχονται με την εφηβεία, είναι εντυπωσιακά λιγότερα. Και καταλήψεις θα γίνουν και τα αίματα θα ανάψουν, αλλά είναι ολοφάνερο πώς ο παράλληλος μουσικός κόσμος, όπου ζουν αυτοί οι έφηβοι, δημιουργεί εσωτερικά αποθέματα και συγκροτεί  κατά τρόπο «μαγικό» τον ψυχισμό των εφήβων. Η 12χρονη εμπειρία μου ως δραστήριου γονέα σε τέτοιο σχολείο μου επιτρέπει  να το ισχυριστώ.

Και επειδή αυτή η εσωτερική νοηματοδότηση για την οποία μιλάμε, δεν έρχεται από μόνη της, αλλά είναι αποτέλεσμα και αγωγής, η πρόταση της κας Αγραφιώτη είναι η απάντηση στο ουμανιστικό έλλειμμα που χαρακτηρίζει όλη την εκπαίδευσή μας  σήμερα. «Να προσφέρουμε λοιπόν μουσική στα ωδεία. Να δημιουργήσουμε την εστία, που μπορεί να μη μεγαλουργήσει άμεσα, στον χρόνο όμως θα παραγάγει καρπό. Η προσωπική εμπειρία από το ωδείο, όπου χρησιμοποιώ αυτή την προσέγγιση δύο χρόνια τώρα, είναι λυτρωτική.»

Η κα Αγραφιώτη επαναφέρει την χαμένη κοινωνική – βιωματική διάσταση στο προσκήνιο. Για μια ακόμη φορά όμως θα συμπλήρωνα ζητώντας το ανέλπιστο: Να προσφέρουμε μουσική, όχι μόνο στα ωδεία, αλλά και στα σχολεία, όλων των βαθμίδων. Να την προσφέρουμε όχι ως γνώση αλλά ως κάτι το ευρύτερο.

Ως κοινωνική διαδικασία, ξεκινώντας απο το τραγούδι σαν εκδήλωση χαράς αλλά και ενταγμένου στο πρόγραμμα του σχολείου  όπως με  μια χορωδία.  Με  με την  τελετουργική ένταξή του στη σχολική ζωή του Δημοτικού σχολείου τραγουδώντας  κάποια ώρα μέσα στην τάξη. Ακόμα  με την προσπάθεια δημιουργίας μικρών  σχολικών ορχηστρών, που καλλιεργούν την συνεργασία και την ομαδικότητα αλλά και την έννοια της ατομικής ευθύνης, αφού το ατομικό λάθος αποσυντονίζει την ομάδα.  Όλα όσα ανέφερα στην κακή τους εκδοχή έρχονται στο προσκήνιο στις σχολικές γιορτές.  Όμως η κοινωνικη ζωή του σχολείου δεν καθορίζεται μόνο απο αυτές.  Η κοινωνική ζωή του σχολείου υπάρχει κάθε μέρα, κάθε ώρα και η μουσική θα μπορούσε να είναι εκφραστής της  κοινωνικής αυτής διάστασης.

Αν αυτά δεν είναι και αγωγή και εκπαίδευση τότε τι είναι;  Άλλωστε η άποψη  ότι ο πολιτισμός είναι γνώση και η γνώση πολιτισμός ,  δεν βρίσκει πουθενά καλύτερα την επιβεβαίωσή της παρά στις ηλικίες που διαμορφώνονται αισθητικά, ηθικά, και νοητικά τα παιδιά.

*Ludwig Wittgenstein,TractatusLogico-Philosophicus,  πρόταση 5.6

 
 
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις