Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


"Εις την οδόν των Φιλελλήνων" και η δικαίωση του Σαρτζετάκη
690 αναγνώστες
Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012
21:33

Επιτέλους ο Σαρτζετάκης τώρα δικαιώνεται. 

 

Χρειάστηκε να περάσουν κοντά 25 χρόνια για να δικαιωθεί ο αλήστου μνήμης τέως πρόεδρος, που με την περίφημη φράση του "είμαστε έθνος ανάδελφο" είχε επισημάνει την γλωσσική και εθνική μας μοναξιά και μοναδικότητα.  Τωόντι τα όσα έγιναν τότε και τον έφεραν στο ύπατο αξίωμα ήσαν πράγματι μοναδικά για αστικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Η καταδολίευση των θεσμών, η απενοχοποίηση της φαυλότητας και η μαζική εξαγορά  ψήφων μέσω αυτοκρατορικής  αισθητικής μεθόδων γενικευμένων παροχών, μας οδήγησαν εδώ.  Είναι άλλωστε γνωστό ότι ακόμα και όταν η Νέα Δημοκρατία ήταν κυβέρνηση , το κοινωνικοποιημένο σύστημα ΠΑΣΟΚ ήταν στην εξουσία.  Όπερ έδει δείξαι. 

 

Όπως και το 1821, έτσι και τώρα έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του ένα κίνημα συμπαθείας προς τον ελληνικό λαό. 

Η πιο ενδιαφερουσα τοποθέτηση ήταν αυτή του  δήμαρχου της κωμόπολης Μπαρονίσι, Τζοβάνι Μοσκατιέλο, ο οποίος ενισχύοντας τη χώρα μας με το μισθό του, που αντιστοιχεί σε 780 ευρώ δήλωσε: 

«Όσοι κυβέρνησαν τα χρόνια αυτά στην Ελλάδα, οπωσδήποτε διέπραξαν σοβαρότατα λάθη, αλλά θα ήμασταν και εμείς, τώρα, άλλο τόσο ανεύθυνοι, αν δεν στηρίζαμε -με κάθε δυνατό μέσο- αυτή τη χώρα, που είναι η κοιτίδα τού πολιτισμού μας».

 

Σαν έλληνας πολίτης θα ήθελα να σταθώ στο πρώτο σκέλος, αυτό των σοβαρότατων λαθών. Και επειδή πιστεύω, πως ακόμα και με μαγικό τρόπο να εξαφανίζαμε το χρέος, χωρίς ανάπτυξη και λειτουργικό δημόσιο και χρηστή διαχείριση δεν θα είμαστε σε θέση να μην ξαναχρεωθούμε, έχω έντονους προβληματισμούς για την ωφέλεια του όψιμου φιλελληνισμού και κατά πόσο θα μας βοηθήσει να μην ξαναεπαναλάβουμε αυτά τα σοβαρότατα λάθη. 

 

Η διαφορά μεταξύ του 1821, του 1940 και του σήμερα είναι η εξής:

Τότε, το μέν 1821 ενσαρκώναμε μια ασαφή ανάμνηση της Αρχαίας Ελλάδας.

Δόξα τω θεώ την εκμεταλλευτήκαμε καλά. Χαρακτηριστική είναι η ιστορία όπου ο φιλέλληνας Stanhope που έδρασε κύρια στην Αθήνα  έδινε χρήματα στον Οδυσσέα Ανδρούτσο για να γίνονται έργα χρήσιμα για τον αγώνα.  Υπάρχει μάλιστα περιγραφή μιας σκηνής που ενώ συνομιλούσαν μπαίνει ο γραμματικός του Ανδρούτσου και του δίνει την αναφορά για ένα νοσοκομείο που είχε στηθεί για την περίλθαψη των τραυματιών με λεφτά του φιλέλληνα. Ο  Stanhope χάρηκε. Αργότερα βέβαια ανακάλυψε πως όλα ήταν μια καλοστημένη απάτη!

 

Το 1940 δεχτήκαμε απρόκλητη επίθεση. Αντιδράσαμε με ηρωίσμό και πείσμα. Ανατρέποντας τα προγνωστικά κερδίσαμε τη συμπάθεια όλων, αν και δεν μας άφησαν να πάμε μέχρι την Αδριατική.

 

 

Σήμερα  στο πρόσωπό μας οι "καλοί φιλέλληνες ξένοι" βλέπουν τον εξορκισμό της δικής τους απειλής. Κάποιοι ίσως φαντάζονται ένα παγκόσμιο κίνημα. Οι αριστεροί επίσης. "Θάρθουν καιροί καιροι ευτυχισμένοι σκλάβοι δεν θάναι τότε οι λαοί" έλεγε το παλαιό αντιστασιακό τραγούδι της κατοχής.

Οι παράδεισοι δεν πρόκοψαν είναι αλήθεια. Τώρα όμως οι νικητές του ψυχρού πολέμου χάνουν την έσωθεν καλή μαρτυρία απο τη μεσαία τάξη των χωρών τους.  Για αυτό φωνές σαν αυτές δεν είναι άκυρες. Απλά να μην "καβαλήσουμε το καλάμι".

Βλέπετε, είμαστε μεν ξεροκέφαλοι αλλά τελικά όλο και κάποιον συγκινούμε. Στην πραγματικότητα όμως είμαστε accidental heroes.  

 

Αν νομίζουμε ότι θα ξελασπώσουμε με τη βοήθεια των Φιλελλήνων είμαστε γελασμένοι. 

 

Γιατί η λάσπη είναι και ελληνική και ξένη.  Κάποιοι θα πούν πως είναι εισαγόμενη. Έστω ΚΑΙ  εισαγόμενη. Αλλά υπάρχει και πολλή εγχώρια ελληνική λάσπη.   Στις δομές, στους θεσμούς  και στα μυαλά.   Και αυτή η τελευταία, των μυαλών, είναι αυτή που δεν θα ήθελα να δικαιωθεί απο τις φωνές των Φιλελλήνων και να παραμείνει εσαεί  στας σκέψεις των Ελλήνων.

 

 

Κάποτε ο Ανδρέας Εμπειρίκος έγραψε  στο κείμενό του "εις την οδόν των Φιλελλήνων"  :  

" Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου".

 

Προς το παρόν υπάρχει μόνο σκοτάδι  και η λέξη Ελλάς συνοδεύεται με συνειρμούς μαύρης τρύπας. Ουχί Εμπειρίκιας, αλλά μαύρης τρύπας χρέους.  

Το παγκόσμιο, το ερωπαϊκό και το ελληνικό χρέος μας φέρνουν πιο κοντά στον θάνατο. Ο οίστρος της ζωής με όλα τα υπονοούμενα του Εμπειρίκου αργεί ακόμα. 

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 


Με το θέμα είχα σχοληθεί πάλι πρόσφατα.

 maecenas.capitalblogs.gr/showArticle.asp

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις