Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Η κουλτούρα της εξέγερσης και η ευθύνες της αριστεράς
1162 αναγνώστες
Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012
22:29

Ακούσαμε για Γαβριάδες και είδαμε την πολιτική άφεση αμαρτιών των ταραχών να δίδεται με γενναιοδωρία απο τα 3 Αλφα (Αλέκος Αλέξης Αλέκα) 

 

Ουδείς αρνείται ότι το κοινωνικό σώμα είναι εξαιρετικά έφλεκτο.  

 

Όμως η πολιτική σπέκουλα για να δικαιωθεί το βραχυκυκλωμένο όραμά μας μας οδηγεί αλλού. Αναδημοσιεύω ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο ενός παλιού φίλου.

 

 

 

Μαθήματα από την Ιταλία

 

του  Πέτρου Παπασαραντόπουλου*

 

Στις 17 Φεβρουαρίου του 1977, ο Λουτσιάνο Λάμα, ιστορική φυσιογνωμία του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, τότε γενικός γραμματέας του πανίσχυρου εργατικού συνδικάτου CGIL, είχε προγραμματίσει μια ομιλία στο κατειλημμένο πανεπιστήμιο της Ρώμης La Sapienza, ένα από τα παλαιότερα ευρωπαϊκά ανώτατα ιδρύματα, που είχε ιδρυθεί το 1303.

Η ομιλία αυτή δεν έγινε ποτέ. Διακόπηκε βάρβαρα από αναρχοαυτόνομους που τον χαρακτήρισαν «προδότη της εργατικής τάξης» και του απαγόρευσαν να μιλήσει. Ο Λάμα με δυσκολία απέφυγε το λιντσάρισμα και φυγαδεύτηκε από το πανεπιστήμιο.

 

Ήταν η αρχή του διαβόητου «κινήματος του 1977».

 

Ακολούθησαν μαζικές διαδηλώσεις σε όλη την Ιταλία, συγκρούσεις με την αστυνομία και δακρυγόνα, επιθέσεις σε συνδικαλιστές ηγέτες, λεηλασίες σούπερ μάρκετ, σκληρές συγκρούσεις στο δρόμο, κανονικές οδομαχίες.

Διάφορες οργανώσεις, με περίεργα ονόματα, που αποθέωναν τη βία έκαναν την εμφάνισή τους. Indiani Metropolitani (Μητροπολιτικοί Ινδιάνοι), Lotta Continua (Διαρκής Πάλη), Potere Operaio (Εργατική Εξουσία), Potere Rosso (Κόκκινη Εξουσία).

Πολύ σύντομα στις συγκρούσεις άρχισαν να χρησιμοποιούνται και όπλα. Δεκάδες κείμενα υμνούσαν τους «συντρόφους με το P38» (τύπος περιστρόφου). Ήταν τα χρόνια του μολυβιού για τη γειτονική χώρα.

Λίγο αργότερα έκαναν την εμφάνιση τους και οι Brigate Rosse, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες. Κορυφαία πράξη τους η απαγωγή του Άλντο Μόρο, στις 16 Μαρτίου 1978, και η εκτέλεσή του 54 ημέρες αργότερα, στις 9 Μαΐου. Είχαν προηγηθεί απαγωγές και δολοφονίες πολιτικών, συνδικαλιστών, δικαστών και δημοσιογράφων.

 

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ακόλουθη επισήμανση του Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι, ενός από τους ιστορικούς ηγέτες της οργάνωσης: 

 

«Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες δεν γεννήθηκαν από το τίποτα. Δεν είναι προϊόν ενός εργαστηρίου, είτε κάποιας Μυστικής Υπηρεσίας, αλλά αποτέλεσμα μιας κουλτούρας και μιας πολιτικής παράδοσης της ιταλικής αριστεράς». 

 

Για να συμπληρώσουν οι ακτιβιστές της Azione Rivoluzionaria: «Είναι δύσκολο να διαχωρίσουμε το κίνημα του ’77 με όλα όσα λέχθηκαν και ειπώθηκαν όλα αυτά τα χρόνια, ιδιαίτερα από τις ένοπλες ομάδες και το αυτόνομο αντάρτικο».

 

Σήμερα, 35 χρόνια μετά, αντιλαμβανόμαστε ότι ο Φραντσεσκίνι είχε δίκιο. Η κουλτούρα της βίας, η αποθέωση της ανομίας, η άρνηση του διαλόγου, η θεολογική αντίληψη της πολιτικής, έχουν μια, εν πολλοίς αναπόφευκτη, κατάληξη: την ένοπλη βία, τις απαγωγές, τις δολοφονίες. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα το ζήσουμε στην Ελλάδα.

 

Η Ιταλική Δημοκρατία άντεξε το πλήγμα. Καθοριστική ήταν η συμβολή του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που αναδείχτηκε σε κύριο εχθρό της τρομοκρατίας. Είναι, από την άποψη αυτή χαρακτηριστική η ανακοίνωση των Ερυθρών Ταξιαρχιών στις 27 Ιανουαρίου1979 με τίτλο «Να χτυπήσουμε τα μπερλινγκουερικά σκυλιά».

 

Το κίνημα του 1977 σύντομα παρήκμασε. Αρκετοί από τους πρωταγωνιστές του εντάχθηκαν σε κοινοβουλευτικά κόμματα. Άλλοι, απογοητευμένοι και απελπισμένοι, στράφηκαν στις ανατολικές φιλοσοφίες και το μυστικισμό. Λίγοι συνέχισαν την ένοπλη δράση, που εξαφανίστηκε μετά από λίγα χρόνια.

 

Η Δημοκρατία κατάφερε να τρομοκρατήσει τους τρομοκράτες.

 

 

 

*Ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος είναι εκδότης των εκδόσεων Επίκεντρο απο τις οποίες κυκλοφόρησε προσφατα το βιβλίο του δημοσιογράφου Χρήστου Ζαφείρη "Αντεθνικώς δρώντες- το φοιτητικό αντιδικατατορικο κίνημα στη Θεσσαλονίκη 1971-1974" 

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις