Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


66 χρόνια μετά: H μνήμη υπάρχει και επιστρέφει δριμύτερη. Ανατομία ενός αόρατου εμφυλίου.
1214 αναγνώστες
Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012
01:10

 

Τι κι αν καήκαν οι φάκελοι, η μνήμη υπάρχει και επιστρέφει δριμύτερη. Ανατομία ενός αόρατου εμφυλίου.

 

 "Κουμούνι δεν ήταν αυτός;" ήταν η ερώτηση του συνομιλητή μου.

Εν προκειμένω αναφερόταν σε τρίτο πρόσωπο που είχε και αυτό βρεθεί, όπως πολλοί τότε στο Ρήγα Φεραίο και το ΚΚΕ εσωτερικού.

Δεν ήταν όμως αυτό που συγκλόνιζε , όσο η άρνηση της εγκυρότητας μιας γνώμης που είχε δώσει ο περί ού λόγος  κοινός γνωστός με την ιδιότητα του πετυχημενου δικηγόρου πολλά  χρόνια μετά  .

 

Τελικά  το δυσκολότερο όλων είναι να μετουσιώσεις τη μνήμη και τη συνήθεια που αυτή κουβαλάει. 

 

Σε μια εποχή που η κοινωνία καταρρέει οικονομικά, πολιτισμικά και κοινωνικά, είναι εύκολο να βρεθούμε εκεί που όλα ξεκίνησαν.  Στο 1946 όταν ξεκίνησε ο περίφημος τρίτος γύρος του ελληνικού εμφυλίου πολέμου. 66 χρονια πριν.

Η λογική του συνομιλητή μου, που είναι απο αυτούς που πεισματικά επιμένει να χρησιμοποιεί τον όρο "συμμοριτοπόλεμος" για να με συγχίζει, είναι μέρος του προβλήματος του  σκηνικού άτυπου εμφυλίου πολέμου που αχνοφέγγει δειλά δειλά.

Στην Ελλάδα έχουμε ζήσει εμφυλίους  και  διχασμούς. Είμαστε ίσως απο τις λίγες χώρες που κατορθώσαμε να πολιτικοποιήσουμε στο όνομα ιδεολογικών προσεγγίσεων ακόμα και τη χρήση της γλώσσας.  

Για την εκκλησία δεν λέω, αυτή ήταν πάντα μέρος του σκηνικού, ιδεολογικού και πολιτικού. Το ήθελε άλλωστε αφού πάντα ευλογεί τα όπλα του ισχυροτέρου. Στη δική της μεταφυσική και πραγματικιστική προσέγγιση (κατ' οικονομία λέγεται αυτό) η έννοια των θεμελιωδών αξιών και των δικαιωμάτων του πολίτη, θεμέλιος λίθος της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας, είναι κενό γράμμα. Η αναφορές των ηγετών της στις θυσίες αλλά και τα "προβλήματα" που αυτή αντιμετώπιζε διαχρονικά αποδημιουργίας  ελληνικού κράτους κάτι λέει. Την στιγμή αυτή συσπειρώνει το ποίμνιό της για να εκχωρήσει στον μελλοντικό νικητή που πιθανά θα είναι μια αυταρχική κυβέρνηση

 

Την στιγμή που κάποιοι ονειρεύονται μπριγάδες και μιλάνε ασαφώς για κάποια λαϊκή εξουσία, βλέπουμε ότι υπάρχουν ανακλαστικές μνήμες και απο την άλλη πλευρά, πολύ φοβάμαι,  έτοιμες να τροφοδοτήσουν εξίσου τους  νέους διχασμούς.

Κι αν δεν τους  απαιτήσουν σίγουρα εύκολα θα τους  νομιμοποιήσουν στο όνομα της υπεράσπισης των αστικών αξιώνόσο βλέπουν το ποτάμι να φουσκώνει απέναντ. Μόνο που την προηγούμενη φορά οι νικητές διαχειρίστηκαν την νίκη τους με  αφροσύνη ανοίγοντας τον δρόμο χρόνια μετά στην μεταπολιτευτική σπέκουλα του ανεπεξέργαστου πόνου των ηττημένων απο τον Αντρέα, αλλά και την ανευρη συμπεριφορά του αστικού κράτους αφού απολογητικά πλέον όλοι οι "αστοί" πολιτικοί ενέδιδαν στην παραμικρή πίεση και στην υποψία πολιτικού κόστους.

 

Ο κίνδυνος ανασύνταξης του παλιού μπλόκ εξουσίας  με την άφρονα μορφή του, αυτού των νικητών του εμφυλίου πολέμου,  ελλοχεύει στο όνομα μιας δυστυχώς  λογικής αντίδρασης στο υπό εκόλαψη "λαϊκό" μέτωπο.

 

Θα μου πείτε σε ποιό μέρος του τριγώνου θέλεις να είσαι; Αναφέρομαι στο τρίγωνο Μεγάλη Βρετανία , Κολωνάκι , Γκύζη. Μέσα περιμένοντας τους Εγγλέζους ή έξω οραματιζόμενος την Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ελλάδας με πρωθυπουργό το Ζαχαριάδη ή τον Μάρκο Βαφιάδη;

Σήμερα θα  απαντήσω "Δυστυχώς μέσα". Το 1974 θα έλεγα απέξω.

 

Δυστυχώς όμως ο νεός εμφύλιος, αν γίνει,δεν θα έχει ορατά μέτωπα. Δεν θα τεθούν τέτοια διλήμματα. Θα μοιάζει πιο πολύ με επανάληψη του εσωτερικού αγώνα των πρώτων επαναστατικών χρόνων (1823-1825). Φατρίες και ομάδες με διαφορετικά κοινωνιολογικά και οικονομικά χαρακτηριστικά.

 

Ένας ακήρυχτος πόλεμος όλων εναντίων όλων, μια σύνθετη παρτίδα σκακιού, που ευνοείται και απο την γρήγορη διάψευση της εξατομικευμένης ευημερίας που μας υποσχέθηκε "το σύστημα" την γευθήκαμε αλλά τώρα την χάνουμε βίαια και ξαφνικά. 

Κι αν κάτι κινδυνεύει να χαθεί 33 χρόνια μετά την ένταξή μας στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι είναι αυτή η έστω ατελέσφορη προσαρμογή σε ένα κονονιστικό πλαίσιο περισσότερης νομοκρατίας, κατοχύρωσης δικαιωμάτων (οι αυξανόμενες προσφυγές Ελλήνων πολιτών στα "Ευρωπαϊκά δικαστηρια"  λένε πολλά) και μηχανισμών εξισορρόπησης των αποκλίσεων (ΜΟΠ, ΕΣΠΑ κλπ).                                            

 

Αυτό δεν  σημαίνει πως το ευρωπαϊκό οικοδόμημα λειτουργούσε απολύτως σωστά. Δυστυχώς  απο την ελευθερία διακίνησης κεφαλαίων αγαθών και ανθρώπων, μοιάζει να οφελήθηκαν περισσότερο τα δύο πρώτα, αφού έχουν άμεση οικονομική υπόσταση (άμεση και έμμεση), ενώ οι άνθρωποι, οι κοινωνικές ομάδες και οι λαοί πληρώνουν την ελλειμματική διαχείριση και λειτουργία.

Όλα αυτά όμως θα μοιάζουν μνήμες αν οι επιτρέψουμε την αναβίωση των λογικών του εμφυλίου ένθεν κακείθεν.

Δυστυχώς όμως οι μνήμες πεθαίνουν τελευταίες, αρνούνται την μετουσίωσή τους και θέλουν πεισματικά να περάσουν στην συμπεριφορά μας και τη σκέψη μας πριν σβήσουν.

Οι ευθύνες όλων μας τεράστιες. 

Ας το σκεφτούμε.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

Σχόλια

04/03 13:22  nhad
Οι εποχές μπορεί να έχουν κάποια κοινά, αλλά έχουν και ουσιώδεις διαφορές. Σήμερα υπάρχουν καταστάσεις που δεν υπήρχαν τότε: Εκατοντάδες χιλιάδες απελπισμένων μεταναστών που ζουν ολοκληρωτικά εκτός νόμου. Η απόλυτη αδυναμία του Ελληνικού κράτους να επιβάλλει νόμους, να εισπράξει φόρους, να προστατέψει περιουσίες. Η δυνατότητα του καθενός να μεταφέρει τις καταθέσεις του στο εξωτερικό.
Νομίζω ότι επιζούμε χάρις στη δύναμη των συνηθειών και των κανόνων συμπεριφοράς που έχουν εγκατασταθεί μέσα μας: πχ πολλοί θα πληρώσουν τα χαράτσια της εφορίας ακόμη και αν θα χρειαστεί να εξαφανίσουν τις οικονομίες μιας ζωής, ενώ το κράτος ουσιωδώς δε μπορεί να τους το επιβάλλει. Θα επικυρώσουν το εισιτήριο στις αστικές συγκοινωνίες ακόμη και αν δεν υπάρχει έλεγχος, θα βγάλουν την άδεια για να πουλήσουν κάτι στο δρόμο ακόμη και αν δεκάδες χιλιάδες δίπλα του εμπορεύονται χωρίς να ξέρουν τι θα πει εφορία, ΦΠΑ, άδεια εξάσκησης κλπ. Δε ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό, αλλά αν δε γίνει μια ριζική αλλαγή αρκετά σύντομα, μπορεί η κατάρρευση να πάρει κατακλυσμιαίες διαστάσεις.
04/03 13:41  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Από 5* στον οικοδεσπότη και τον σχολιαστή.
06/03 05:35  bartok
Η ανάλυση έχει ένα "ποιητικό ενδιαφέρον" αλλά έχω την αίσθηση ότι μάλλον υπερτονίζει κάποια υπόγεια ρεύματα που υπάρχουν μεν όμως είναι πλέον πολύ ασθενή. Το παράδειγμα του κάποιας ηλικίας συνομιλητή που επιμένει στον όρο "τα όσα συμβάινουν στην κεντρική πολιτική σκηνή, με όλο της το χάλι και τη θεσμοποιημένη διαφθορά της: Οι αντιμνημονιακές αποχωρήσεις και διαγραφέ, κυρίως από τη ΝΔ, οι θθέσεις Καμμένου, η προσχώρηση εκεί της Κουντουρά και πολλά άλλα , μας υποδηλώνου ότι ακόμα και αν η πόλωση μορφοποιηθεί, δεν θα αρθρωθεί αναγκαστηκά με όρους Εμφυλίου και μετακατοχικής εποχής. Θυμίζω εδώ ότι και παλιότερος Εθνικός Διχασμός έγινε με τους δικούς του όρους και όχι με αυτούς του "Δεξιά - Αριστερά". Το άρθρο προς το τέλος το θέτει κάπως έτσι και αυτό το θεωρώ πιο σωστό. Νομίζω ότι ο nhad το θέτει αρκετά πιο εύστοχα επικεντρώνοντας σε σημερινές συμπεριφορές.
06/03 05:39  bartok
ΣΥΓΝΩΜΗ! ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΞΑΝΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΙΝ ΕΦΥΓΕ ΜΕ ΛΑΘΗ...
Η ανάλυση έχει ένα "ποιητικό ενδιαφέρον" αλλά έχω την αίσθηση ότι μάλλον υπερτονίζει κάποια υπόγεια ρεύματα που υπάρχουν μεν όμως είναι πλέον πολύ ασθενή. Το παράδειγμα του κάποιας ηλικίας συνομιλητή, που επιμένει στον όρο "συμμοριτοπόλεμος" σχεδόν αυτό δείχνει. Επίσης τα όσα συμβάινουν στην κεντρική πολιτική σκηνή, με όλο της το χάλι και τη θεσμοποιημένη διαφθορά της: Οι αντιμνημονιακές αποχωρήσεις και διαγραφές, κυρίως από τη ΝΔ, οι θέσεις Καμμένου, η προσχώρηση εκεί της Κουντουρά και πολλά άλλα , μας υποδηλώνουν ότι ακόμα και αν η πόλωση τελικά μορφοποιηθεί, δεν θα αρθρωθεί αναγκαστηκά με όρους Εμφυλίου και μετακατοχικής εποχής. Θυμίζω εδώ ότι και ο παλιότερος Εθνικός Διχασμός έγινε με τους δικούς του όρους και όχι με αυτούς του "Δεξιά - Αριστερά".
Το άρθρο προς το τέλος το θέτει κάπως έτσι και αυτό το θεωρώ πιο σωστό. Νομίζω ότι ο nhad το θέτει αρκετά πιο εύστοχα επικεντρώνοντας σε σημερινές συμπεριφορές.
07/03 08:39  Μαικήνας
1ον
λέω καθαρά : Θα μοιάζει πιο πολύ με επανάληψη του εσωτερικού αγώνα των πρώτων επαναστατικών χρόνων (1823-1825). Φατρίες και ομάδες με διαφορετικά κοινωνιολογικά και οικονομικά χαρακτηριστικά. Ένας ακήρυχτος πόλεμος όλων εναντίων όλων, μια σύνθετη παρτίδα σκακιού, που ευνοείται και απο την γρήγορη διάψευση της εξατομικευμένης ευημερίας που μας υποσχέθηκε "το σύστημα" την γευθήκαμε αλλά τώρα την χάνουμε βίαια και ξαφνικά.

2ον Οι αντιφάσεις τις οποίες πολύ έυστοχα επισημαίνει ο φίλος NHAD συνάδουν με την πολυδιασπαστική συμπεριφορά για τηνοποία μιλάω. Σε ορισμένες περιπτώσεις κάποιος με΄τεει σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που στρέφονται εναναντιον μια άλλης ομάδας στηνοποιά μετέχει εξαιτίας μιας άλλης ιδιοτητας. Θυμάσται τότε που πρωτοάνοιξε ο "αείμνηστος σιδερένιος αρχηγός " το θέμα της φορολογησης των ακινήτων. Ξαφνικά έγινε φανερό ότι ο λαίκισμός υπέρ των ενοικιαστών σκόνταφτε στο γεγονός ότι πολλοί απο τους ενοικιαστές ήταν και μικριδιοκτήτες. Για αυτό και υιοθετήθηκε η διακριση μέσω της προσθήκης μεγαλο- κάτι.
Αν ήσουνα μεγαλογιατρός ήσουν αύποπτος για φοροδιαφυγή άν ήσουν μεγαλοιδιοκτήτης έπρεπε να πληρώσεις κοκ. Χωρίς βέβαια να έιναι προφανή τα όρια. Βλέπουμε τώρα ότι ο ΦΑΠ (μεγάλης ακινητης ) έγινε σταδιακά ακίνητης. Η έννοια του θεμελιώδους δικαιώματος (και είναι αρκετά) δεν έπαιξε ποτέ στα μυαλά των κρατούντων αι των δύο κομμάτων.

Θέλω λοιπόν να πώ ότι οι ανεπιλυτες και χρονίζουσες αντιφάσεις είναι αυτές που θα μπορούσαν να γενικεύσουν τον πόλεμο όλων εναντίον όλων πόσο μάλλον αφού αντιπολιτευόμαστε και τον ίδιο μας τον εαυτό πολλές φορές.
07/03 09:32  cornelsen
Ένας εμφύλιος πόλεμος δεν είναι τίποτε άλλο από την βίαιη και ακραία έκφραση τής ταξικής πάλης. Οι βεβαιότητες τής προηγούμενης εποχής καταρρέουν, η "πίττα" μοιράζεται όλο και πιό άνισα, οι παλιές κοινωνικές συμμαχίες σπάνε και νέες συμμαχίες δημιουργούνται. Όταν μπαίνει πλέον και το ζήτημα τής εξουσίας ο εμφύλιος εμφανίζεται εκ των πραγμάτων στην ημερήσια διάταξη (Γαλλία 1848, Ρωσία 1918, Ισπανία 1936, Ελλάδα 1946 κλπ κλπ).
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις