Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Ο Μπελογιάννης και το μνημόνιο
1243 αναγνώστες
Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012
10:37

 Σαν σήμερα εκτελείται το 1952 ο Νίκος Μπελογιάννης. Πολλά έχουν γραφτεί, απείρως περισσότερα έχουν λεχθεί. Είτε για το βάρβαρο αστικό κράτος και την εθνικοφασιστική του ιδεολογία, είτε για τους συμμορίτας, τους προδότας της πατρίδος, τους στασιαστάς έναντι της νομιμότητος. Το μόνο βέβαιο είναι πώς οι νεκροί και των δύο πλευρών ασχέτως ποσοτικού μεγέθους είναι οι δικοί μας νεκροί.

Η δυναμική της ρήξης οδήγησε σε τραγικά λάθη και τις δύο πλευρές.Η διάκριση ανάμεσα στο πολιτικό κίνητρο και στην εκτέλεση μίας πράξης που μπορεί κάλιστα  να χαρακτηριστεί έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου δύσκολη. Η κάθε πλευρά επιβραβεύει ηθικά τις ενέργειές της καταδικάζοντας τις ενέργειες της άλλης σαν παράνομες με βάση το δικό της αξιακό σύστημα. Ο Πλουμπίδης χαρακτήρισε την εκτέλεση του Μπελογιάννη δολοφονία, με το σκεπτικό  όμως ότι δεν ήταν αυτός επικεφαλής του παράνομου μηχανισμού. Δυστυχώς όμως όταν οι κοινωνίες ξεπερνούν ένα όρια συνοχής η έννοια της νομιμότητας των πράξεων καιτης ηθικής αποδοχής τους χάνεται. Ετσι αυτό που για τον Πλουμπίδη ήταν δολοφονία για την νικήτρια εθνική παράταξη ήταν επιβολή του νόμου. Ποιού νόμου;

Η νικήτρια παράταξη έκανε κάκιστη διαχείριση μετατρέποντας σε θεμέλιο ενός κρατικίστικου μοντέλου εξουσίας, με αδιαφανείς θεσμούς, κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, πετυχαίνοντας το μοναδικό την θεμελίωση ενός Σοβιετικής - κρατικίστικης λογικής κράτους εκτός του Σιδηρού Παραπετάσματος. Οδηγήθηκε εκεί στην προσπάθειά της να διαχειριστεί τις παρακαταθήκες της Εθνικής Αντίστασης. 

Καρότο και μαστίγιο λοιπόν. Το πατερναλιστικό δημόσιο μαζί με τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, τους χαφιέδες και το παρακράτος.

Το εθνικό συμφέρον ταυτίστηκε με το κρατικό και το παραταξιακό και τούμπαλιν

Για να είμαστε ειλικρινείς ο Ανδρέας πάτησε σε μια εμπεδωμένη λογική. Απλά την απελευθέρωσε και την κοινωνικοποίησε.

Εσχάτως έχει εμφανιστεί μια εθνικής συμφιλίωσης και έμπνευσης θεωρία. Ότι τον εμφύλιο τον υποκίνησαν οι ξένες δυνάμεις και μάλιστα οι Αμερικάνοι που πίσω τους κρυβόταν το διεθνές σιωνιστικό κεφάλαιο. Δεν ξέρω αν σας την μεταφέρω σωστά, αλλά με την θεωρία αυτή  επιχειρείται μια μετάθεση της ευθύνης για την άβυσο που οδηγήθηκε η χώρα σε άλλους, τρίτους, ξένους.

Έτσι ο αγνός λαός απαλλάσεται της ευθύνης, μπορούν όλοι να αλιεύουν ψήφους απο όλους, η αριστερά ψήφους μέχρι πρότινος δεξιών, η δεξιά πρώην σοσιαλιστών ή κομμουνιστών και πάει λέγοντας.

Μάλιστα έρχονται και μερικές πιο εντυπωσιακές μετακινήσεις και συναντήσεις πολιτικού χαρακτήρα, με μεταπήδηση πολιτικών προσώπων (τρόπος του λέγειν, τρομάρα τους) σε κομματικούς σχηματισμούς που πριν 10 χρόνια θα ήταν αδιανόητο. Ετσι τίποτε δεν χωρίζει τον Καμένο απο τον Θεοδωράκη, τον Τερνς Κουίκ απο τον Μανώλη Γλέζο και  όλους απο τον Καρατζαφέρη, και κομμάτι της Αριστεράς. Και από πάνω υπερύπταται το πνεύμα του μακαριστού Χριστόδουλου.

Ο Μπελογιάννης λοιπόν φωτίζει τον αντιμνημονιακό αγώνα αφού ήταν θύμα μιας γιγάντιας πλεκτάνης εναντίον του ελληνικού λαού;

Αναμένεται δήλωση του κου Καμμένου για τον Μπελογιάννη.

Εχουμε τρελαθεί τελείως.

 

Συγγνώμη Νίκο Μπελογιάννη. Σε βλέπω ακόμα με τα μάτια της νεανικής μου ψυχής, τότε που σαν φοιτητές πιστέυαμε σε ένα δικαιότερο κόσμο κι ας μην ξέραμε πως να τον κάνουμε πραγματικότητα.

Παραμένεις για μένα σύμβολο του ανθρώπου που παίρνει θέση απο πίστη, ασχέτως αν είναι αδιέξοδη ή όχι, σωστή ή λάθος, και πληρώνει  και για τις αμαρτίες του συστήματος μέσα στο οποίο έχει επιλέξει να ενταχθεί (στην περίπτωσή σου του Κομμουνιστικού κόμματος).

Η μοίρα σου είναι η μοίρα κάθε ανθρώπου που υπερβαίνει τον ανθρώπινο μέσο όρο. Γι αυτό πάντα θα σε έχω, όπως και άλλους απο την άλλη πλευρά που πάλεψαν για τα δικά τους πιστεύω, σαν σύμβολο του αγωνιζόμενου ανθρώπου.

Είστε όμως λίγοι. Γιατί βλέπεις η ευγένεια και η ευψυχία είναι αγαθό πολυτελείας, όσο και αν αυτό ακούγεται αντιδημοκρατικό.

 

ΜΑΙΚΗΝΑΣ

 

 

 

 

 

Σχόλια

30/03 13:06  cornelsen
Φίλε μου δεν υπάρχει «ηθική» στην Ιστορία. Το «ουαί τοις ηττημένοις» νομίζω πως απλώς συμπληρώνει την έκφραση «η βία είναι η μαμμή της Ιστορίας». Γι’ αυτό μπορώ να εκτιμώ –και να τιμώ- απεριόριστα τον Μπελογιάννη –και όλους αυτούς που με τους αγώνες τους βοήθησαν την ανθρώπινη κοινωνία να κάνει βήματα προς τα μπρος- αλλά δεν μοιρολογώ γιατί το «κακό αστικό» κράτος υλοποίησε αυτό που η φύση και η θέση του τού επέβαλε να κάνει.

«την θεμελίωση ενός Σοβιετικής - κρατικίστικης λογικής κράτους»
Προφανώς ξεχνάς ότι ο καπιταλισμός από το 1930 μέχρι το 1980 είχε αυτήν την «κρατικίστικη» λογική σε όλες τις χώρες της Γης –δεν ήταν εφεύρημα του ελληνικού καπιταλισμού. Μάλλον παραβλέπεις ότι η κεϋνσιανή ρύθμιση ήταν η καθολική απάντηση όλων των κρατών του «ελεύθερου» (τρομάρα του) κόσμου.
Αλλά, αλήθεια, πόσο λιγότερο «κρατικίστικος» είναι ο καπιταλισμός σήμερα όταν δίνει το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ στις Τράπεζες για να τις σώσει;

Και για να μην αερολογούμε:
Σύμφωνα με τούς V. Tanzi και L. Schuknect, το ποσοστό των κρατικών δαπανών ως προς το ΑΕΠ των επτά κυριότερων χωρών (Καναδάς, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Σουηδία, Βρετανία και ΗΠΑ) το 1937 ήταν στο 23,8% για να φτάσει στο 41,9% το 1980 (στην έναρξη τής εποχής τής νεοφιλελεύθερης ρύθμισης τού μονοπωλιακού καπιταλισμού). Το 1990 φτάνει στο 43%. Το 2003 οι έξι από τις παραπάνω χώρες για τις οποίες διαθέτουμε στοιχεία –πλην τής Γερμανίας που έτσι κι αλλιώς πάντα βρισκόταν πάνω από τον μ.ο. των επτά χωρών- φτάνουν στον μέσο όρο τού 46,8%.
http://cornel.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=34443&blid=95
30/03 14:49  Μαικήνας
Δεν αμφισβητώ αυτά που λες. Θα προσέθετα μάλιστα ότι η επισήμανση των θεσμικών στρεβλώσεων που έχουν οδηγήσει σε αυτό το ελλειμματικο δημοκρατικο μοντέλλο διακυβερνησης (πολιτικού και οικονομικα ολιγαρχικού κορπορατισμού) μας οδηγέι στην ανάγκη επανξέτασης της θεωρίας του κρατικομονοπωλικού καπιταλισμού που διατύπωσε ο μπάρμπα Βλάδίμηρος.
Για να είμαι ειλικρινής προσπάθησα πολύ να αποφύγω την παραδοχή του κλειστού παιχνιδιού. Αλλά δεν σε αφήνουν τα ευρήματα να ησυχάσεις. Ομολογώ ότι καθε μέρα με σπρώχνουν πιο κοντά στην θεωρία του στημένου ολιγαρχικού παιχνιδιού
04/04 19:16  σεβαστη
Ο,τι κάποιος θυμίθηκε τον Μπελογιάννη και έγραψε γι αυτόν,σε μέρες εθνικής παραζάλης, είναι ελπιδοφόρο.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις