Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Ο καφές, το γλυκό και το νεράκι. Αναζητώντας την χαμένη μας ταυτότητα
1981 αναγνώστες
Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012
19:39

 Το φετινό καλοκαίρι έχει μια ξεχωριστή αίσθηση. Η κρίση και η απουσία διεξόδου απο αυτήν δεν αφήνουν πολλά περιθώρια  διαφυγής, εκτός αν ανήκετε σε εκείνους που στην προσπάθειά τους να πουν ότι το ποτήρι είναι μισογεμάτο, παραβλέπουν το περιεχόμενο  του ποτηριού.

Ακόμα κι αν είστε ανάμεσα σε αυτούς που θα πάνε διακοπές, δεν έχετε την ψευδαίσθηση πως όταν γυρίσετε τα προβλήματα θα εχουν δρομολογηθεί ή δεν θα εχουν χειροτερέψει. Έτσι λοιπόν προνομιούχοι και μη προσπαθούμε να δώσουμε νόημα στα λίγα, τα επιτρεπτά απο τις συνθήκες, να ανοίξουμε χώρο στη ψυχή και το μυαλό, φιλοσοφώντας ξανά ή μάλλον ανακαλύπτοντας την τέχνη του καθημερινού στοχασμού.

Κάπως έτσι κι εγώ βρέθηκα να κάνω ανούσιες σκέψεις πάνω στο παραδοσιακό τρίγωνο: καφές ελληνικός ή τούρκικος, γλυκό του κουταλιού ή υποβρύχιο και ένα ποτήρι δροσερό νερό.

Φανατικός λάτρης του τούρκικου καφέ, προσαρμόστηκα και εγώ βιαίως στην ανάγκη μετονομασίας του απο τούρκικο σε ελληνικό ή βυζαντινό μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.  Η αλήθεια είναι ότι ο καφές που έπινες στην Πάτμο το καλοκαίρι του1979 μάλλον δυσφήμιζε την έννοια του καφέ και κατ' επέκταση του ελληνισμού. Ο ταβερνιάρης του νησιού  που με περισσή επιθετικότητα μας διόρθωσε λεγοντάς μας "ελληνικός, τον τούρκικο απέναντι" δείχνοντάς μας τα τουρκικά παράλια είμαι βέβαιος πως θα συνέχισε συνεπής στον εθνικό του οίστρο να σερβίρει κακοτηγανισμένες πατάτες, να χρεώνει ανεξέλεγκτα και να αντιμετωπίζει σαν ανεπιθύμητους τους ξένους αναλόγως των συγκυριών. Οι Γερμανοί τουρίστες,  υποθέτω, δεν θα στερούνταν τα διδακτικά του σχόλια σήμερα. Αυτά με τον καφέ.

Η σχέση μου με τα γλυκά του κουταλιού και το υποβρύχιο έχει κι αυτή βαθιές ρίζες. Με καταγωγή απο τη Χίο, μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου τα γλυκά του κουταλιού ήσαν μέρος του ετήσιου οικογενειακού προγραμματισμού. Η μακαρίτισσα η Κατίνα, ψυχοκόρη της γιαγιάς μου, την περιμάζεψε το '22, τόχε "τάμα" κάθε χρόνο να αφιερώσει 4-5 μέρες για να ετοιμάσει γλυκό βύσινο και κεράσι, χώρια τα μπουκάλια βυσινάδας που πήγαιναν χωριστά απο το γλυκό.

Η Κατίνα, που ποτέ της δεν ξέχασε τη Σμύρνη, και που την επισκέφθηκε στα γεράματά της, βρήκε το σπίτι της, γνώρισε τους ενοίκους του, τη φίλεψαν γλυκό και νερό και κάτσανε μαζί στη  κρήνη που υπήρχε απο τότε, μιλήσανε και κλάψανε μαζί  μοιράζοντας το καϋμό, όπως ξέρουν να κάνουν οι απλοί άνθρωποι.

Φοιτητής πια θα έπαιρνα μαζί μου στη Θεσσαλονικη ένα μουκάλι Johny Walker γεμάτο βυσινάδα. Το περιεχόμενό του το είχε καταναλώσει ο πατέρας με μέτρο, όταν κάθε απόβραδο έπινε ένα ποτήρι Johny με πάγο. Πιο πριν όμως το απόγευμα είχε ετοιμάσει μόνος του τον καφέ του και τον έπινε με άψογη τελετουργία. Προφανώς κάπου μεταξύ 5 το απόγευμα και 9 το βράδυ ο πατέρας μου άλλαζε πολιτιστικό πλαίσιο. Άλλωστε είχε έντονες μνήμες απο τα παιδικά του χρόνια στην τουρκοκρατούμενη ακόμη τότε Χίο, παρόλο που τα ναυτιλιακά μονοπάτια τον έφεραν στην Αγγλία, όπου και η μύηση στο ουίσκι. Πολλά χρόνια όμως πριν αυτό, αυθεντικό ή νοθευμένο, δροσίσει τους εγχώριους ουρανίσκους.

Τα σερμπέτια τα γλυκά του κουταλιού ήχαν τον αρχιερέα τους, κι αυτός δεν ήταν άλλος απο το Σαραντή στην αγορά της Χίου, απο τον οποίο έπαιρναν οι πατριώτες κούτες ολόκληρες γυρνώντας στο Λονδίνο. Η μνήμη και η νοσταλγία μένουν πιο  ζωντανές μέσω της  γεύσης.

Τέλος ας πούμε δυο λόγια για το ποτήρι με το δροσερό νερό.  Δεν υπάρχει μέρος  εδώ στα νότια κλίματα που ένα ποτήρι δροσερό νερό δεν ήταν σπονδή στον ξένιο Δία, που να μην προσφερόταν. Κι όταν στην Ελβετία μία φορά πλήρωσα για ένα ποτήρι ένα ελβετικό φράγκο ενώ απ' έξω υπήρχε μία βρύση που έτρεχε άφθονο νερό απο τις Άλπεις, οδηγήθηκα σε συνειρμούς περί γενναιοδωρίας των νότιων της Μεσογείου σε αντίθεση με τους βόρειους που τα παντα πωλούνται. Φυσικά είχα λάθος, αλλά το συναίσθημα είναι άτιμο πράγμα.

Στο Άγιο όρος φιλεύουν τον οδοιπόρο με λουκούμι και νερό, παντρεύοντας τη γλύκα με τη δροσιά. Αυτή άλλωστε είναι η συμπληρωματικότητα της αντίθεσης. Κι όταν στα δύο προστεθεί και ο καφές, με ολίγη, έτσι για να υπάρχει και η αντίθεση γλυκού πικρού, τότε  ο κόσμος ολοκληρώνεται. Ο καφές το γλυκό και το δροσερό νερό  συνομιλούν μεταξύ τους. Το νερό απαλύνει την επιθετική υφή του γλυκού και  ισορροπεί την ζέστη του αχνιστού και σιγοβρασμένου καφέ, ξεπλένει το καϊμάκι αφήνοντας την ουσία της γεύσης του ανέπαφη στο στόμα. Κι όλα αυτά μετά απο ένα μεσημεριανό υπνάκο, όπου η ζέστη δεν σε αφήνει να  βυθιστείς. Η απογευματινή αυτή τελετή χρόνια τώρα είχε την ώρα της και το χρόνο της, αφού δεν μπορείς να την παρατείνεις αναίτια, όπως γίνεται με τον φραπέ που μάλλον είναι  εργαλείο κοινωνικής δικτύωσης και ταυτότητας  και λιγώτερο μια στιγμή ατομικής περισυλλογής.

Κι αυτή την  έχουμε τόσο πολύ ανάγκη τούτο τον καιρό.

Καλό καλοκαίρι

 

Σχόλια

18/07 23:32  PREMIUM
Πλάκα με κάνεις ? http://discount.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=39014&pg=10000#comment241810 !
Στο μυαλό μου ήσουνα, όταν τόγραφες γείτονα ?
19/07 09:11  nhad
Διαβάζοντας το άρθρο μου ήρθαν στο μυαλό χίλια τόσα. Η επίσκεψη στο χωριό του πατέρα μου, στη Μικρά Ασία (το περίφημο Κιρκιντζέ, ή παλαιά Έφεσος), που ο πατέρας μου ποτέ δε θέλησε να επισκεφθεί -αν και είχε οργανώσει εκδρομές για τους Εφέσιους- ίσως για να μη συγκινηθεί μπροστά σε αλλους. Η επίσκεψη στο Άγιο όρος, με τη ζεστή φιλοξενία, ιδίως στη μονή Βατοπεδίου. Αλλά και η αίσθηση πως, παρά τη δυστυχία πολλών συμπολιτών μας στην τρέχουσα περίοδο, δεν έχουν αλλάξει και πολλά για τους υπόλοιπους. Εδώ στη Σύρο τα σουβλατζίδικα δεν κόβουν ποτέ απόδειξη, κλέβοντας και τον πελάτη και την εφορία. Καινούργια "in" μαγαζιά τίγκα στον κόσμο σερβίρουν υποτιθέμενο "παγωμένο γιαούρτι", σε χαμηλή ποιότητα και εξοργιστικές τιμές. Έχω φάει πολλές φορές τέτοιο παγωτό στις ΗΠΑ αλλά και στην Ιταλία, και τέτοια κοροϊδία δεν είδα πουθενά.

Υπάρχουν βέβαια και τα καλά. Οι συναυλίες τύπου Νταλάρα έχουν λιγοστέψει δραματικά. Αντ' αυτής παρακολούθησα μια καταπληκτική "Σαλώμη" του Στράους (ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα, η συγκεκριμένη ιδιαίτερα απαιτητική όπερα σε ένα μικρό νησί!). Στην κεντρική πλατεία της Ερμούπολης δόθηκε συναυλία κλασσικής μουσικής που έκλεισε με το 4ο μέρος από την 9η συμφωνία του Μπετόβεν. Ο ύμνος στη χαρά ήταν ό,τι χρειαζόταν στην άθλια εποχή που ζούμε. Προχτές είδα τον "Ηρακλή μαινόμενο" του Ευριπίδη σε μια πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση από Αμερικανούς. Συνήθως δε μου αρέσουν οι μεταφορές στα καθ'ημάς, όπως έκανε συχνά ο Σολωμός. Νομίζω όμως ότι η ιδέα να αντικαταστήσουν τα χορικά με εξομολογήσεις βετεράνων από τον 2ο παγκόσμιο μέχρι το Αφγανιστάν, ταίριαζε υπέροχα με την τρέλλα του πολεμιστή Ηρακλή που σκότωσε τα παιδιά του, και ομολογώ ότι μερικές φορές μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια.
19/07 18:09  Μαικήνας
NHAD Αγνωστέ μου φίλε Νίκο Σε ευχαριστώ για τις καλές ειδήσεις. Μου δίνεις μεγάλη χαρά. τελικά μπορέι και να μην χαθούμε. Θα μου επιτέψεις να ποστάρω το σχόλιο σου στην σελίδα του facebook όπου έχω ανεβάσει το κείμενο αυτό;
19/07 18:10  Μαικήνας
... και φυσικά για τους γόνιμους συνειρμούς
19/07 22:58  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Χάϊντε, να το αναγράψω εδώ:
Η νεοσύστατη ΜΚΟ <Για το Σύνταγμα και τους Θεσμούς- Νικήτας Λιοναράκης> της οποίας ο γράφων και ο οικοδεσπότης αποτελούν ιδρυτικά μέλη και μέλη της προσωρινής 5μελούς Διοικούσας Επιτροπής εκπροσωποίηθηκε επαξίως από τον Υπεύθυνο Προτυποποίησης της Δ.Ε. (το γράφοντα δηλαδή...) και την Εντεταλμένη Εθελόντρια Project Manager προώθησης του "ΑΠΟΠΛΟΥ" Ηλιάνα Α. (http://prometheus.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=22182&blid=28)
σε δύο σημαντικές εκδηλώσεις Κοινωνικής Υπευθυνότητας Οργανισμών.
20/07 10:16  nhad
Αγαπητέ Μαικήνα, βεβαίως.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις