Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Το προσκυνητάρι και η νέα λεωφόρος
1137 αναγνώστες
Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012
14:42

Στεκόταν εκεί, μονάχο στη μέση του πουθενά, όμορφο, ασπρισμένο, στολισμένο με 2 πλαστικά στεφάνια, που ωστόσο αρκούσαν χάρις το κόκκινο χρώμα τους να δόσουν την επισημότητα και το νόημα που έχανε απο την ακατανόητη  για κάθε βιαστικό οδηγό εκτός τόπου θεση του.

Ήταν ένα ακόμα προσκυνητάρι,  από τα χιλιάδες που στολίζουν τις διασταυρώσεις και τα σημεία παγίδες του επαρχιακού οδικού δικτύου κρατώντας ζωντανή, ποιός ξέρει, τη μνήμη του αγαπημένου προσώπου που χάθηκε σε εκείνο το σημείο. 

Η θέση του φάνταζε παράλογη, αφού ήταν αρκετά μέτρα πιο πέρα απο το δρόμο που οδηγούσα. Κι όπως έχουμε συνηθίσει τα “στολίδια” αυτά να βρίσκονται στην άκρη του δρόμου δεξιά ή αριστερά, ο νους μου δεν πήγε στην θλιβερή αιτία που το έστησε εκεί, παρά στην εκτός κανονικής πορείας θέση του.

Η εξήγηση ήταν όμως απλή αφού η χάραξη του νέου δρόμου, που καταργούσε τις περιττές στροφές, έστελνε το προσκυνητάρι μας εκτός τόπου. Στο πλάϊ του εγκαταλελειμμένου δρόμου.

Ο χρόνος όμως δεν παύει, όσο υπάρχει μνήμη.   

Το ταπεινό προσκυνητάρι, κατάλοιπο και σύμβολο μιας  αρχέγονης   αισθητικής και παράδοσης  πένθους  λειτουργούσε ακόμα.  Όσο η μάνα , η αδελφή , ή η γυναίκα  θα πηγαίνει για να ανάψει το καντήλι, να αλλάξει τα πλαστικά λουλούδια εστω, και να κάψει λίγο λιβάνι στο θυμιατήρι.

Η μνήμη βλέπετε έχει το δικό της χρόνο και  το δικό της τόπο.

Αλλοίμονο αν μπορούσε να την εξαφανίσει μια υπερσύγχρονη λεωφόρος.

Ευτυχώς δηλαδή.

 

 

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις