Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Η αβάσταχτη ελαφρότητα του “δημόσιου” λόγου ή αποχαιρετώντας προσωρινά το facebook
967 αναγνώστες
Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012
19:03

 

 

Η Ελλάδα βουλιάζει σε έναν ακήρυχτο πόλεμο με την κοινή λογική και την έννοια του πάλαι ποτέ ισχυρού μας χαρτιού, του μέτρου, όχι της μεζούρας ή του νιοστού οικονομικού μέτρου, που θα πάρουν οι εξουσιοδοτημένοι  και απο εμάς σωτήρες μας, αλλά του άλλου του παλαιού, του  άριστου μέτρου, δηλαδή του αυτοελέγχου, της συστολής και της σύνεσης όπως πρέτρεπε ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος, ένας απο τους 7 σοφούς.

Η έλλειψη μέτρου στον λόγο, η αλλιώς αμετροέπεια,  έχει δυστυχώς φωλιάσει για τα καλά στα θολωμένα μας μυαλά. Χρησιμοποιώ δε το κτητικό «μας» γιατί δεν θέλω να αυτοεξαιρεθούμε, όλοι εμείς που με ζυγισμένες φράσεις και στρωτό λόγο διατυπώνουμε τα επιχειρήματά  και τις σκέψεις μας.

Το   facebook, τα blogs, το twitter και τα δεκάδες κοινωνικά δίκτυα  μας έχουν φέρει καταμεσής της Αρχαίας Αγοράς ή για τους πιο κοσμογυρισμένους  στην περίφημη πριν απο χρόνια Hyde Park speakers corner , όπου ένας μπόμπης φύλαγε το δικαίωμά σου να πείς ακόμα και παλαβομάρες. Θα μου πείτε πιο πολύ σύμβολο και λιγώτερο ουσία ή κεκτημένο, αφού οι ενοχλητικές φωνές έτσι κι αλλιώς θα αισθανθούν το χνώτο της όποιας εξουσίας. Προσωπικά πάντως δεν είμαι σίγουρος, ότι ήταν άνευ ουσίας η συμβολική τούτη διαδικα μας ﷽﷽﷽﷽﷽εθείνι πλέον κεκτημλευμβολικσία.

Το αγορεύειν είναι πλέον κεκτημένο. Δεν υπάρχει καν ο κήρυκας για να απευθύνει το ερώτημα «τις βούλεται αγορεύειν»  που είχε κατά την γνώμη μου και χαρακτήρα υπενθύμισης  του δικαιώματος αλλά και προτροπής.  Που σημαίνει ακόμα, ότι οι πολίτες το ζύγιζαν πριν μιλήσουν. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το μέτρο ήταν εκεί.

Σήμερα μπορείς ελεύθερα είτε να μιλήσεις είτε να γράψεις.

Ο δημόσιος λόγος είναι σχεδόν επιβεβλημένος. Ακόμα κι αν τα λεγόμενά σου είναι κοινοτυπίες. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως τα ίδια τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης  σχεδόν εκβιαστικά σου βγάζουν τα λόγια και τις σκέψεις απο το στόμα και το μυαλό σέρνοντάς σε σε ένα χορό κενολογίας, αφού πρέπει κάτι να δηλώσεις αν ειδικά είσαι «σελέμπριτης», χωρίς βέβαια να υστερεί η  γειτόνισσα του θύματος ή ο μέσος περαστικός πολίτης, που με τις δηλώσεις του προσδίδει δημοκρατική νομιμοποίηση και αντικειμενικότητα στο ρεπορτάζ.

Το στοχαστικό ύφος, η αναφορά στις κλασσικές αξίες και η προσπάθεια ανάδειξης μιας σκεπσημο﷽﷽﷽﷽﷽﷽μόσιος λόγος. Και δαθός τα ικτόμενης περσόνας  είναι εμφανής αν αφιερώσετε ελάχιστο χρόνο διαβάζονταςσημο﷽﷽﷽﷽﷽﷽μόσιος λόγος. Και δαθός τα ικάζοντας , σε ιστοσελίδες που δεν συνηθίζετε, τις δηλώσεις διαφόρων επωνύμων .

 

«Δεν τιμωρώ τις κόρες μου»


«Η επαγγελματική καταξίωση είναι ένα τίποτα μπροστά στο να νιώσω σωστή μάνα»


“ Ο,τιδήποτε κάνω, σκέφτομαι πρώτα τα παιδιά μου και τον άντρα μου”


«Ως οικογένεια ποτέ δεν κάναμε σπατάλες»


Γιατί δεν θέλω να φωτογραφίζουν τα παιδιά μου;


«Δημιούργησα πρόβλημα στη γυναίκα και τα παιδιά μου»


«Φοβόμουν πάρα πολύ για τα παιδιά. Για τον εαυτό μου τι να φοβάμαι»


 

Όλα αυτά φευ είναι δημόσιος λόγος. Και διόλου λιγώτερο ισχυρός απο τον άλλο τον επίσημο. Αυτόν που δεν έχει πρόβλημα να επικαλεσθεί την Παναγιά, τις αρετές του εθνους και το πεπρωμένο μας, αλλά και την αλληλεγγύη του σ. Τσάβες ή την θαραλλέα στάση του Κορρέα που "ξωπέταξε τους διεθνείς τοκογλύφους" ή για να πάμε στα πιο άμεσα  αυτόν που δηλώνει πως τούτη τη φορά το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο και πως θα χτυπήσουμε αμείλικτα την φοροδιαφυγή.

 

Το πρόβλημα είναι ότι κινούμαστε σαν το εκκρεμές ανάμεσα στις εκδοχές του εύκολα εκφερόμενου δημόσιου λόγου.

Είτε της τέρψης, είτε της βαθιάς σκέψης. Δυστυχώς και οι δύο είναι υποτιθέμενες.  Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν.

 

Αν δεν σιωπήσουμε, αν δεν κλείσουμε στόμα, γραφίδα και αυτιά, αν δεν μάθουμε να αναζητούμε μικρές ή μεγάλες περιόδους νοήμονος σιωπής, όταν με το καλό αποκαλυφθεί το νέο τοπίο, εμείς θα συμπεριφερόμaστε όπως παλιά. Με τα ίδια μυαλά  που μας έφεραν εδώ.

 

Υγ  Με κείμενό μου αυτό αποχαιρετώ το  facebook για όσο περισσότερο αντέξω. Κάτι σαν μακροβούτι δηλαδή.


Σχόλια

20/08 20:19  nhad
Καλησπέρα αγαπητέ,

Ποια ήταν η σελίδα στο Facebook, αν δεν υπάρχει πρόβλημα κοινοποίησης;
20/08 20:37  Μαικήνας
Μπορείς να την βρείς στο όνομά μου μόνο που αντί για Georgios γραφω George.
Η Σύρος ωραία;
20/08 20:43  nhad
Απλό!
Ωραιότατη. Μόνο που είμαι στο γραφείο και δουλεύω - με κάποιες παύσεις, προφανώς, αφού απαντώ.
20/08 23:11  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Η Σύρος ωραιοτάτη πάντως, ήμουνα αρχές Αυγούστου, επισυνάπτω και μία φωτό:
http://www.mqn.gr/phpBB/viewtopic.php?f=21&p=76917#p76917
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις