Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Σας αποχαιρετώ. Ραντεβού στην άλλη πλευρά του τούνελ.
9265 αναγνώστες
Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012
09:14

Εδώ και καιρό δεν έχω διάθεση να γράψω. Τα αυτιά ολοένα και περισσοτέρων φίλων μου είναι βουλωμένα. Δεν ξέρω αν  εμποδίζουν την ακοή τους οι  κραυγές θυμού και πόνου γύρω μας ή κατά κάποιο τρόπο οι ίδιοι αρνούνται να ακούσουν. 

Ειναι  δύσκολο να ξεχωρίσουμε το  αίτιο και το αιτιατό  σε  στιγμές μεγάλης έντασης και δυσκολίας.

Τα κλειστά αυτιά  συχνά κρύβουν πίσω τους μία βεβαιότητα απόψεων.  Κρύβουν ακόμα μια άρνηση να αναγνωρίσουμε λογική βάση, έστω και ισχνή στα επιχειρήματα  της άλλης πλευράς.  

Εδώ και καιρό κατρακυλάμε προς στην επικράτεια του  "ο θάνατός σου η ζωή μου". Σύμφωνα με με μία θεωρία conflict management, απο τις λίγες που δεν θεωρούν ότι όλα λύνονται, αφού δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πάντα υπάρχει η πιθανότητα του "θανάτου" δηλαδή της μη επίλυσης,  βρισκόμαστε δύο τρία στάδια πριν το τελευταίο που ειναι το  together in to the abyss

Οι ακραίες φωνές ένθεν κακείθεν μέσω ενός βολικού ετεροσπροσδιορισμού και μιας εύκολης ενοχοποίησης της άλλης πλευράς,  νομιμοποιούν απόλυτα τη δική τους συλλογιστική και πρακτική.

Στην πορεία αυτή πρός την τελική σύγκρουση οι αντιπαρατιθέμενες απόψεις συσπειρώνουν ολοένα και περισσότερο κόσμο. Απλούς καθημερινούς ανθρώπους που πολλές φορές για τυχαίους  λόγους βρίσκονται αντιμέτωποι με τον δογματικό παραλογισμό της άλλης πλευράς.

Έτσι χτίζονται σιγά σιγά οι στρατοί.  

Η πατρίδα μας έχει μπεί σε ένα τούνελ. Κι όπως στα ταξίδια με πλοίο κάποια στιγμή χάνεται το λιμάνι απ τα μάτια σου έτσι και στο τούνελ χάνεται το φώς. 

Ακούς μόνο την ηχώ της φωνής σου. Στη περίπτωσή μας οι φωνές είναι πολλές. Και επειδή είναι πολλές, δεν ξέρεις απο που έρχονται, χάνοντας έτσι και την ικανότητα προσανατολισμού.

Σε τέτοιες συνθήκες μόνο κάποιος που έχει κάποιο φως, ένα φακό λογου χάριν,  μπορεί να επιβιώσει και να βοηθήσει τους άλλους. Αρκεί οι άλλοι να μην τον σκοτώσουν για να πάρουν το φώς και  να μην αλληλοσκοτωθούν στη συνέχεια.

Υπάρχει ακόμα ένα άλλο ενδεχόμενο που πολλοί απο σας αρνείστε να το δεχτείτε. Το ενδεχόμενο να εμφανιστεί κάποιος με ένα φακό στο χέρι αλλά στο άλλο να κρατάει ένα πιστόλι. Ή ακόμα χειρότερα να έχει μαζί του κι άλλους με πιστόλια.

Υπάρχει ακόμα λίγο φώς που μας ακολουθεί  απο την απομακρυσμένη εισοδο του τούνελ. Είναι η μνήμη αυτού που ζήσαμε, των όμορφων ημερών που χάθηκαν.

Δεν έχουμε μπεί για τα καλά στο τούνελ.

Επιμένουμε να ακούμε τους αποτυχημένους προφήτες, του χρυσού και των κοιτασμάτων του ουρανίου, του μετέωρου σοσιαλισμού, του ανεξάρτητου κι υπερήφανου ελληνικού Έθνους, των ανεξέλεγκτων ελεύθερων αγορών  που θα τα ρυθμίσουν όλα μαγικά εξαφανίζοντας μαζί τα πτώματα και την παγκόσμια οικονομική φούσκα. Και δυστυχώς ανεχόμαστε τους ταχυδακτυλουργούς της ατολμίας, της μετριότητας, του "κι εγώ ελπίζω να τη βολέψω"***

Ομως το τούνελ μπροστά μας είναι βαθύ και μακρύ.

Θα επιβιώσουν όσοι μπορούν να δώσουν το χέρι τους στον πλαϊνο τους, όσοι μπορούν να εμπιστευτούνε, όσοι μπορούν να συνεισφέρουν σε φρόνημα κι όχι σε κλάψα. Όσοι δεν θα πίνουν παραπάνω νερό στερώντας το απ τους άλλους, όσοι θα μάθουν να δίνουν και να παίρνουν, όχι να πετάνε και να αρπάζουν. 

Ελα μωρέ, θα πειτε, είσαι ευφάνταστος και ηθικολόγος. 

Δε πειράζει.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ 

Γιώργος Λιγνός

(εχω πάψει από καιρό να είμαι Μαικήνας) 


Σας αποχαιρετώ με τούτο το κείμενο. Το blog θα παραμείνει στον αέρα αν και η προθεσή μου είναι να το κλεισω, αλλά δεν ξέρω πώς. Που ξέρεις ισως το κείμενο αυτό φανεί χρήσιμο.

Ευχαριστώ για την συντροφιά, τους διαλόγους, τις σκέψεις και την συμπάθεια.

***  (γνωστό βιβλίο με εκθέσεις μαθητών Δημοτικού απο σχολείο της Νάπολης)

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις