Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Τα χαΐρια μας εδώ
675 αναγνώστες
Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014
10:49

Θά ΄ταν 1995 όταν γνώρισα τον Γιώργο Κοτρωνάκη, θετό γυιό της Αγγέλας Παπάζογλου. Κυκλοφορούσε με ένα δικής του έκδοσης αντίτυπο του βιβλιου που εκείνος είχε γράψει, καθ' υπαγόρευση της Αγγέλας, της γυναίκας του γνωστού ρεμπέτη Παπάζογλου. Με μια σπάνια γενναιοδωρία και καλόσυνη μας χάρισε το αντίτυπο που είχε στα χέρια του, γραφοντας και μια ζεστή αφιέρωση.

Αυτή η φράση , τα χαΐρια μας εδώ , καρφώθηκε στο μυαλό μου. Διαβάζοντας το εξαιρετικής αφηγηματικής τεχνικής βιβλίο, προσπαθούσα να καταλάβω το νόημα του τίτλου. Αυτή η τούρκικη λέξη κουβαλούσε μαζί της μια στοχαστική ματιά, μια απαντοχή  για τα βάσανα που εφτανε ίσως και τα όρια μια ιδιότυπης συγχώρεσης. 

Κάποια στιγμή άκουσα μια ηλικιωμένη γυναικα να μου λέει "Α κυρ Γιώργο, τι τα θες, δεν έχει χαΐρι αυτός ο τόπος."

Κι αν εγώ είπα να ξαναπιάσω τούτο εδώ το blog , είναι επειδή τούτες τις μέρες που έχουμε μπεί σε φυγόκεντρη τροχιά, ολοένα και πιο πολύ αναζητώ τη μελαγχολική και στοχαστική ματιά  των παλιών, που με τα χρόνια πάνω στη πλάτη τους,  είχαν μάθει να μην πιστεύουν, ούτε σε αγορές, ούτε σε ευαγγελισμούς και εξαγγελίες κάποιου καλύτερου κόσμου, ούτε σε φίλους ούτε σε εχθρούς. Κι αν δεν έχει χαΐρι τούτος ο τόπος, εμείς τον αγαπάμε  και ολοένα προσπαθούμε να δούμε προκοπή. 

Ένας διαρκής χορός είναι η ζωή, μόνο που τα βήματα βγαίνουν κατά πως πάει η μουσική, κι αν έχεις ταλέντο χορεύεις πιο ρυθμικά και πιο όμορφα, αλλιώς  σέρνεσαι και παρακαλάς να τελειώσει τούτο το μαρτύριο.

Κάπου εδώ μπαίνει και η καρδιά.

Στο τέλος αυτό  που μένει  είναι ο καλός ο λόγος και το νοιάξιμο για τον πλαϊνό σου, για τον φίλο,  γι αυτόν βρε αδερφέ που τον εφερε η ζωή μπροστά  στην πόρτα σου, με τα προβλήματά το και  τις ελπίδες του. Και τούτο που ζητάει απο εμάς είναι να τον ακούσουμε με ειλικρινές ενδιάφερον κι έπειτα αν εχουμε κάτι να του πούμε έχει καλώς, αλλιώς χωρίς πολλά λόγια να τον φιλέψουμε κάτι και να του δείξουμε πως τον υπολογίζουμε. 

Γιαυτά τα χαΐρια είπα να ξαναπιάσω το γράψιμο. 

Χωρίς θυμό, χωρίς υπερβολές,  με έχει κουράσει η  διαρκής δραματοποίηση, άλλωστε η ζωή δεν τελειώνει ποτές, κι αυτό είναι όμορφο. Ετσι δεν είναι; 

Κι αν έχω την τύχη να με διαβάσουν κάποιοι και να νοιώσουν καλύτερα, τότε θα νοιώσω πως ξορκίσαμε το κακό για λίγο.  Κι αντε πάλι απ την αρχή.

Καλά Χριστούγεννα νάχουμε 

 

Σχόλια

13/12 16:53  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Κοίτα Γιώργο... Κάθε φορά που έχεις ανάγκη που έχεις ανάγκη αυτο-ίασης δε θα ξεκινάς να γράφεις και να με αναγκάζεις να μπαίνω και να σε διαβάζω :)
13/12 21:38  PREMIUM
Καλησπερίζω το μιτάρχη που υιοθετεί την τάση για τουρκική προσέγγιση των καπιταλ~μπλογκίων !
Με την ευκαιρία να ευχηθώ με το καλό το αγγόνι στον πατριώτ΄ ! Ταυράκι κιόλας ! Σαν και ΤΟΝ μικρό μου !
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις