Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Οι ξεχασμένες μνήμες των μουτζουρωμένων προτομών.
1009 αναγνώστες
Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014
23:25

 “Τρία πιτσιρίκια χάζευαν τις προτομές το πρωί στο Πεδίο του Άρεως, έλεγαν τα ονόματα, μετρούσαν πόσα χρόνια είχε ζήσει ο καθένας από τους ήρωες, παίζοντας ταυτόχρονα πάνω -κάτω τη μπάλα.

Μπροστά στον Καραϊσκάκη αναφώνησαν θριαμβευτικά:

-Αααα, ρε συ ο Καραϊσκάκης!

-Αυτός που έχτισε το γήπεδο είναι, ε; ρώτησε ο ένας τον άλλον.

-Ναι, είπε ο άλλος με ύφος όλο σεβασμό.”

 

Τι μου θυμίζει, αναρωτήθηκα  σαν διάβασα την παραπάνω ανάρτηση της Αννας Δαμιανίδη στο facebook  κάτω απο τη φωτογραφία της μουτζουρωμένης προτομής του Γεώργιου Καραϊσκάκη  στην οδό των ηρώων στο πεδίον του Αρεως.

Ειπα κι εγώ να μιλήσω, οχι όμως για την πρόσληψη της Ιστορίας. Πολύ περισσότερο της Ιστορίας, όπως την έχει φανταστεί ο Νικολαος Γύζης στον περίφημο πίνακά του.  Ούτε της Ιστορίας όπου στο κέντρο της αφήγησής της ήταν οι Μεγάλες μορφές, σαν ένα γιγάντιο gros plan, μα ούτε κι εκείνης των Μαζών, όπως στον φοβερό πίνακα της Αλωσης  της Σεβαστούπολης, του Franz Alekseyevich Roubaud, ζωγραφισμένου πάνω σε καμβά μήκους 115 και ύψους 14 μέτρων και βρίσκεται σήμερα στο μουσείο της πόλης.

Θα μιλήσω για τη δική μου αίσθηση της ιστορικής μνήμης που ξεκίνησε κάπου γυρω στο 1960, εκεί όπου κι οι πιτσιρικάδες της αρχικής ιστοριας βρέθηκαν σήμερα, δηλαδη  στο πεδίον του Άρεως. Μια αίσθηση ιστορικής μνήμης και ιστορίας  που χτιζόταν με υλικά που ήσαν πρόσφορα.

Απο τη μια  το εμβληματικό άγαλμα του Βασιλέως Κωνσταντίνου, στην γωνία της οδού Μαυροματαίων και Λεωφόρου Αλεξάνδρας. 

Απο την άλλη  στο βάθος του πάρκου ήταν η η οδός των αγωνιστών με τις 21 προτομές. Τους ήξερα έναν προς έναν και τέλος πάντων έπιανα ένα καλό 16 στα 21.

Λίγο πιο πάνω αριστερά βρίσκεται ο Ιερός Ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών με το μνημείο του αναπαυόμενου Αλέξανδρου Υψηλάντη σαν άλλη κοιμωμένη, όπου απο το 1964 βρίσκονται τοποθετημένα  και τα οστά του.

Αγαπημένη γωνιά, κατάλληλη και για ποδήλατο επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στην πανω πλευρά του πάρκου  βρισκόταν το μνημείο των πεσόντων Συμμάχων  με το αγαλμα της Αθηνάς να δεσπόζει αλλά λογω της αποκόλλησης του δεξιου χεριου, την λέγαμε κουλοχέρα. Βλέπετε δεν υπήρχαν τότε οι σημερινές γλωσσικές ευαισθησίες, αν κι εγώ ποτε δεν την έννοιωσα σαν υποτιμητική την έκφραση.

Στο ίδιο μέρος είχαν ριφθεί οι λίθοι του αναθέματος του Ελευθερίου Βενιζέλου.  «Κατά Ελευθερίου Βενιζέλου φυλακίσαντος αρχιερείς και επιβουλευθέντος την βασιλείαν και την πατρίδα, ανάθεμα έστω»

 

Ευτυχώς όμως είχα την τύχη να εχω μια γκουβερνάντα σοφή, που για όλα μου μιλούσε, όχι με την επιθετική μανία  μερικών οπαδών της αλήθειας, παρά με μάθαινε την ιστορία σαν παραμύθι, έτσι όπως την βρίσκαμε μπροστά μας στις βόλτες μας στο Πάρκο χωρίς ακραίες κρίσεις και μίσος.

Σαν εισαγωγή στο στοχασμό.  

Ετσι, και για τους βασιλιάδες άκουσα, και για τους ήρωες, και για το ανάθεμα. Κι όλα μαζί ύφαιναν το δικό τους καμβά πάνω στο οποίο βρίσκανε τη θέση τους κι οι βασιλιάδες κι οι θνητοί, ανδρες κι ευτυχώς και γυναίκες που σαν τη Μαντώ Μαυρογένους αφησαν το χνάρι τους στην ιστορία. Η Μαυρογένους και η Μπουμπουλίνα, χαρις της αφηγήσεις της νταντάς μου, μου έδειξαν πως ο κόσμος δεν είναι μόνο αρσενικός.

Και πώς όλοι κι όλες δεν διέφυγαν της ανθρώπινης μοίρας, που χαρίζει σε άλλους απλόχερα  και σε άλλους τσιγκούνικα τη δόξα μα και τη δυστυχία. Ιδίως η δεύτερη είναι περίπου εξασφαλισμένη αν βρεθείς σε περιόδους εθνικής ανάτασης αλλά και του καθ΄ημάς αδελφικού φθόνου.

Κάπως έτσι περνούσαν τα χρόνια, οι μήνες, οι ώρες και οι στιγμές, χαζεύοντας ξανά και ξανά τα αγάλματα και τα μνημεία, ξανακουγοντας τις ιστορίες , με συχνές ερωταποκρίσεις και καινουργιες απορίες  έως ότου πέρασα μέσα απο το Πάρκο πρώτη φορά μονάχος μου για να πάω στην Κυψέλη, να δω  σινεμά στον κινηματογράφο Λουζιτάνια.

Και σαν συμπλήρωμα όλων αυτών, ένα δυό χρόνια πιο πριν είχε έρθει στα χέρια μου ένα βιβλίο των Εκδόσεων Ατλαντίς για τον Κωνσταντίνο Κανάρη, σαν βραβείο εξαιρέτου διαγωγής.

Είχα όμως διαφύγει τον κινδυνο της μονομέριας των μεγάλων μορφών. Παιδευτήκα λίγο με τις μάζες  αλλά τις τακτοποίησα κι αυτές.

Θυμάμαι όμως έντονα την καταβύθιση  μέσω της αφήγησης στο παρελθόν στην αρχή σαν παραμύθι κι ύστερα σαν πραγματικότητα. Αυτό ήθελα να σας πώ.

Ίσως γερνάω αφού καθομαι Σάββατο βράδυ και σας μιλάω για τα παλιά.

Να είστε καλά.    

 

Σχόλια

14/12 19:11  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Το μουτζούρωμα των προτομών ήταν η αρχική περίοδος του "μουτζουρώματος" σε ό,τι ιστορικό, την οποία βιώνουμε σήμερα.
15/12 17:44  Μαικήνας
Παπού , άρχισε να γράφεις πάλι Να συνηθίσεις σιγά σιγά στην αφηγηση κι όχι στην αναλυση
15/12 20:11  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Πότε δε σταμάτησα να γράφω, ιδίως δε να συγγράφω-δημιουργώ.
Νέο πόνημα η δημιουργία προγράμματος (μεταπτυχιακού επιπέδου) e-learning course για το "Καποδιστριακό".
Εξ' ολοκλήρου στα Αγγλικά (με 5% σχολιασμό στα Ελληνικά) και δυνατότητα Διεθνούς Πιστοποίησης:
http://elearn.elke.uoa.gr/show_programs.php?catID=all&prID=446
http://www.slideshare.net/TriantafyllosKatsare/edit_my_uploads
Να αφήσω και κάτι για τον (μελλοντικό) εγγονό... Να λέει "c'est mon papy qui a ecrit ca"...
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις