Τα χαΐρια μας εδώ.
Πολιτισμικό και κατ'ανάγκη πολιτικό παρατηρητήριο
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Μαικήνας κατά κόσμο Γιώργος Λιγνός προερχόμενος απο τη γεννιά των μπουάτ και των πρώτων μαζικών φοιτητικών συνελεύσεων μετά τη δικτατορία, και ηθικός συναυτουργός σε πολλές απο τις ευγενείς πλάνες που κακοφόρμισαν με ευθύνη άλλων και μας έφεραν εδώ που φτάσαμε, πιστεύει σε όλα αυτά που μπορείτε να διαβασετε σε τουτο το βλογότοπο. Απεχθάνεται το ανεξέλεγκτο συναίσθημα αν και χολερικός απο φύση και φυσικά την καπηλεία του ανθρώπινου πόνου που οδηγεί τους πάσχοντες στην αγκαλιά των πάσης φύσης ψευδοπροφητών
Σύνδεσμοι


Η θλίψη σαν φάρμακο τούτες τις αλλόκοτες μέρες .
1138 αναγνώστες
Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014
22:14

Κακό πράγμα η θλίψη.  Κρύβει  πίσω της βάσανα , έγνοιες , ανεκπλήρωτες επιθυμίες , άκαρπες προσπάθειες και λογιών λογιών τερτίπια της ζωής ή της μοίρας, αν την πιστεύετε.

Είτε έρχεται εκείνη σε εμάς, είτε εμείς την  καλούμε,  κι όμως πολλές φορές αυτή η συνάντηση δεν μας κάνει σοφότερους. 

Κι αν έχει νόημα  το χάλασμα της ψυχής μας, είναι για να δούμε τα πράγματα με άλλο  μάτι .  Κάπως σαν την Κόλαση του Πλάτωνα "Κόλασις , η των οικείων αμαρτημάτων επίσκεψις". Ξαναβλέπουμε το έργο σε ιδιωτική προβολή. Πρωταγωνιστές ή κομπάρσοι  εμείς οι  ίδιοι.

Δεν μπορούμε να μας δούμε αφού χαμένοι κάπου αναμεσα στα χιλιάδες πλήθη περιμένουμε τις οδηγίες του σκηνοθέτη, που αυτός θα καθορίσει πως θα πούμε στο πλάνο. Πολλές φορές το πέρασμά μας απο το φακό θα κοπεί στο μοντάζ. Αρκεί η σκηνή της μάχης να ικανοποιεί τον  Σέσιλ ντε Μιλλ κι ας φωνάζουν κάποιοι πως η ιστορία γράφεται απο τους κομπάρσους. Πολλές φορές είμαστε αναλώσιμοι κι ανεύθυνοι. 

Κάπως έτσι με βρίσκει το Σαββατόβραδο, με  τους περιφερόμενους θιάσους  να δίνουν την παράστασή τους πάνω σε φτηνό σανίδι. 

Κι επειδή με ενοχλεί να εξαιρούμαι απο την κοινή μοίρα, δεν μπορεί, λέω, για κάποιο λόγο τα ζούμε όλα αυτά. Αν δεν δω τους θεατρίνους σαν δική μου προέκταση δεν θα καταλάβω τι εγινε και φτάσαμε ως εδώ.  

Η θλίψη μου λοιπόν είναι το φάρμακο που εγώ χρειάζομαι. Δεν μου αρέσει, αλλά αν δεν σωπάσω  μέσα στη θλίψη μου,  δεν θα δω κάποια αχτίδα φωτός, δεν θα ακούσω κάποια άλλη ομιλία, πιο έναρθρη και πιο μελωδική. 

Κι ώς τοτε ας ρίχνουμε λάδι στις πληγές κι οχι στις φωτιές.  Κι ας μην δικάζουμε και ξαναδικάζουμε τους ανοήτους, τους άθλιους,  και άφρονες συμπολίτες μας.

Λίγο συγχώρεση χρειαζόμαστε, να πάρουμε δηλαδη απόσταση απο τα προσωπεία που κάνουν πως έρχονται κατα πάνω μας,  και να κοιτάξουμε εμείς που πατάμε.  Και πιστέψτε με, τότε θα δούμε μέσα  μας όλα όσα κουβαλάμε, τα όνειρα τις αγαθές προθέσεις, τις μοιρασιές και τα μικρά ή μεγάλα μας κατορθώματα. Θα αντιληφθούμε τότε τους φίλους  πλάϊ μας, φίλους πραγματικούς που μοιραζόμαστε τρόπους και ματιές ζωής ολόκληρης , κι ας έχουμε χαθεί με πολλούς, εκεί είναι, το ξέρουν και το ξέρουμε.

Και  μετά απο μια βαθιά εκπνοή φρέσκος αέρας θα γεμίσει το στήθος μας. 

Και θα ξανασταθούμε στα πόδια μας.

 

Μόνο ώς τότε μη φοβάστε τη θλιψη που σας συντροφεύει. 

Την έχουμε ανάγκη

 

Καλό Σαββατόβραδο

 

 

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Είμαστε πτωχευμένοι. Αλλοι λένε "μας πτώχευσαν" κι άλλοι "πτωχεύσαμε"
Εκτός απο τα λεφτά τελείωσαν τα ψέματα, τα άλλοθι, τα ελαφρυντικά και οι συμψηφισμοί
Τα θύματα πολλά. Πάνω απ όλα οι άνθρωποι. Ακολουθούν οι θεσμοί και οι δομές.
Είναι όμως μόνο θέμα χρημάτων;
Είναι όμως θέμα δομών;
Ή είναι θέμα τρόπου σκέψης ;
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις